A Memoir

இந்திராணி பெரியம்மாவ பத்தி நினைச்சாலே, A2/189 F தான் மொதல்ல நினைவுக்கு வரும். அம்மா வேலைக்கு போகும் போது எனக்கு உடம்பு சரியில்லனாலோ, ஸ்கூல் லீவுனாலோ என்ன கொண்டு போய் விடுற இடம் பெரியம்மா வீடு தான். பெரியம்மாவ பத்தி எப்போ பேசினாலும், அம்மா சொல்லுறது "இந்த காலத்துல யாருமே நினைச்சு கூட பாக்கமுடியாது, பெரியம்மா ஒரு சின்ன முக சுளிப்பு கூட இல்லாம புள்ளைங்கள பாத்துக்கும்"னு, பெரியம்மா என்னைய மட்டும் பாத்துக்கும்னு இல்ல, எனக்கு விவரம் தெரிஞ்சே A2/189F ல எத்தனையோ புள்ளைங்க வளர்ந்தாங்க.

வெயில் காலம் வந்தாலே லீவு விட்ட மொதோ சில நாள் பெரியம்மா வீடு தான் Vacation Home. மாலா அக்காவும், நானும் சேர்ந்து வெயில் கால மத்தியானத்துல, கொடுக்காப்புளி பறிக்க போவோம். மாடில புகைபோக்கி மேல ஏறி மாலா அக்கா தொரட்டிய வச்சு பறிக்க நான் கீழ உக்காந்து திங்கிறது தான் எப்போதும்  வழக்கம், அன்னைக்கும் அப்புடி தான், ஆனா திடீர்னு மாலா அக்காவுக்கு தலைசுத்தி கீழ விழ போய்டுச்சு, எதுக்கோ பெரியம்மா மேல வந்தது அலறியடுச்சுட்டு வந்து , மாலா அக்காவ மெதுவா கீழ உக்கார வச்சு புடிச்சு  இறக்குச்சு... இறங்குனதும் ரெண்டு பேருக்கும் செம திட்டு..... ஆனா நாமெல்லாம் வீர பரம்பரையில்லையா, அதுனால பெரியம்மாவுக்கு தெரியாம திரும்பவும் கொடுக்காப்புளி பறிக்க போனது வேற கதை! எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு திட்டுமோ அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அப்பாவியாவும் இருக்கும், பெரியம்மா ஒரு முறை கோவிலுக்கு போயிட்டு வரும்போது, ஒரு hero பேணா கீழ கடந்துச்சுனு எடுத்துட்டு வந்துச்சு, அதுல சினிமால வர மாதிரி ஏதும் குண்டு வெச்சிருப்பாங்களோனு பயந்துட்டே எடுத்துட்டு வந்துச்சுன்னு கேட்டப்போ எல்லாரும் சிரி சிரின்னு சிரிச்சோம்....

பெரியம்மா வீட்டுல தான் மொதோ பிரிட்ஜ் வாங்குனாங்க, அதுல ஐஸ் வாட்டர் குடிக்கிறதுக்கு பெரிய போட்டியெல்லாம் நடந்திருக்கு. இப்போ எத்தனை விதமான பிரிட்ஜ் மாடல் பாத்தாலும், அந்த மெரூன் கலர் பிரிட்ஜும் தொறந்து தொறந்து மூடி பெரியம்மாகிட்ட திட்டு வாங்குனதும் போல சந்தோசமெல்லாம் வராது. நம்ம சொந்தக்காரங்கள்ல யார் டவுன்ஷிப் வந்தாலும் பெரியம்மா வீடு தான் மொதோ stop. அதுலயும் மங்களம் அம்மாச்சி கூட எப்ப பஸ்ல டவுன்ஷிப் வந்தாலும் மொதோ போறது A2/189 F, அப்பறம் தான் எங்க வீட்டுக்கு போவோம், ஒரு மே மாசம் ஒண்ணாதேதி மங்களம் அம்மாச்சி கூட திருவெறும்பூர்லேர்ந்து டவுன்ஷிப் வந்தப்போ, சரியான கோடை மழை, சினிமாவுல பாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு, நடக்குறப்ப முன்னாடி எதுவும் தெரியாத அளவுக்கு மழை, அம்மாச்சி உங்க வீட்டுக்கு போக முடியாதுடா, இந்திராணி பெரியம்மா வீட்டுல தங்கிட்டு காலைல போலாம்னு சொல்லி, அங்க போனோம், "இந்த மழைல எப்புடிமா வந்த?"னு  பெரியம்மா அம்மாச்சிய கேட்டது என்னமோ இப்ப நடந்த மாதிரி இருக்கு.

அக்டோபர்-நவம்பர் மாச பின் பனிகாலம் ராத்திரி பத்து மணிக்கு மேல ஒரு மெல்லிசான குளிர் இருக்கும், அதுல காதி கடை கண்காட்சிக்கு போனது, அங்கேர்ந்து பெரியம்மா, சேகர்  அண்ணே, மாலா அக்கா கூட பேசிட்டே நடந்து போனது, டவுன்ஷிப் ஒண்ணாந்தேதி சந்தை, அதுக்கு எப்பவும் பெரியப்பா தான் வருவாங்க, ஒரு சமயம் மட்டும் பெரியம்மா கூட வந்துச்சு, அப்ப நானும், செடியும், பிரபுவும் வந்தது இதெல்லாம் கூட மனசுல இன்னைக்கும் இருக்கு, இங்க செப்டம்பர் மாச ராத்திரி இருக்க சன்னமான குளிர்ல எப்போ நடந்தாலும், இதெல்லாம் ஞாபகம் வரும்.

இந்திராணி பெரியம்மா வீடுனாலே இன்னொரு விஷயம் எல்லாருக்கும் ஞாபகம் வரும், டியூஷன் மாதிரி எல்லாரும் சாயங்காலம் உக்காந்து படிச்சது, சேகர் அண்ணே, சுதாகர் மாமா இவங்கெல்லாம் படிச்சப்ப நான் சின்ன பய, அதுனால ஒன்னும் புரியாம மாடில போய் பாத்துட்டு கீழ வந்திடுவேன்  , ஆனா நான் ஆறாவது படிக்க ஆரம்பிச்சதுலேர்ந்து, பெரியம்மா வீட்டுக்கு சாய்ங்காலத்துக்கு மேல போக மாட்டேன், பெரியப்பாவ கண்டு ஒரு பயம் இருக்கும். இத்தனைக்கும் பெரியப்பா சாதாரணமா பேப்பர் படிச்சிட்டு இருப்பாங்க, அவ்வளவு தான்.
இருந்தாலும் பயம். செடி, பிரபு இவங்கெல்லாம் அப்போ தான் எனக்கு ஃப்ரெண்ட்ஸ் ஆனாங்க, சனி கிழமை மத்தியானம், மழை நாள் லீவு இதெல்லாம் நாங்க மாடில விளையாடுற நாள், அடுத்த மாடி தாண்டி போய் விளையாடுறது தான் பொழுது போக்கு. பெரியம்மா கொஞ்சம்படுத்து தூங்குங்களேன்டானு கேக்காத நாள் கிடையாது, இப்போ எவ்வளவு அசதியா இருந்தாலும் கொஞ்சம் தூங்கேண்டானு சொல்ல ஆளு கிடையாது...

ராஜ் டிவி பாலச்சந்தரின் கதை நேரம், டிவி நாடகங்களின் ஒரு மைல் கல்னு எங்கயோ படிச்சேன், பெரியம்மா வீட்டுல அது தான் எல்லாருக்கும் டிவி பாக்குற நேரம், எல்லாரும் அமைதியா உக்காந்து டிவி பாப்போம், அந்த வகைல கதை நேரம் எப்போதும் பெரியம்மா வீட்ட ஞாபகப்படுத்துற ஒரு விசயம். ராத்திரி சாப்பாடு அத ஒழுங்கோட கடைபிடிக்கிறதுங்குறது பெரியம்மாகிட்ட எல்லாரும் கத்துக்கவேண்டியது, சாப்பிடும்போது எதையும் ஒதுக்கி வீணாக்க கூடாது, பெரியம்மா சொல்லும் ஏன்டா அந்த வெங்காயம் தக்காளியை வீணாக்குற எல்லாத்தையும் சேத்து சாப்பிடுன்னு,  சாப்பிட்டுட்டு தட்ட கழுவி வைக்கணும், அவங்க அவங்க வேலைய அவங்க அவங்களே செஞ்சுக்கணும்ங்கிறதெல்லாம் பெரியம்மாவோட Dinner சட்டங்கள்.

நான் YWCAல படிச்சப்ப பெரியம்மா வீட்டுல தான் மதிய சாப்பாடு சாப்பிட போவேன், பெரியம்மாவுக்கு ஒவ்வொரு உடம்பு நோவா வரத பாத்திருக்கேன், மொதோ Migraine, அப்புறம் எலும்பு தேய்மானம், மூட்டு வலி இப்புடி ஒன்னு ஒண்ணா வந்துச்சு. இது எல்லாத்தோட எனக்கு மத்தியானம் சமைக்கவும் செய்யும். அதால எந்திரிக்க கூட முடியாத வலி இருக்கும், ஆனா எனக்கு ஒரு சோறு குழம்பு கண்டிப்பா வெச்சிரும், பரவால்ல பெரியம்மா நான் வீட்டுலேர்ந்து சாப்பாடு கொண்டு வரேன்னு சொன்னாலே கோவிச்சுக்கும், திட்டும். தலை வலில முனகும், அதோட அதா தளதளனு சாம்பார் ஊத்தி சாப்பிடுடானு சொல்லும், இப்பவும் சாம்பார இப்படி ஊத்தி சாப்பிடுறது பெரியம்மாகிட்டேர்ந்து பழகுனது தான், அதுவும் சாம்பார் அப்போ தான் வெச்சி கொதிக்க கொதிக்க இருக்கும், அந்த சூட்டோட ஒரு கவளம்  சோற திங்கும்போது இருக்க சுவை அதுக்கப்பறம் எங்க சாப்பிட்டாலும் கிடைச்சதில்ல, கண்டிப்பா யாரும் நம்பமாட்டாங்க, ஆனா இப்பவும் அப்புடி எப்பவாவுது சாம்பார தளதளனு ஊத்தி கவளம் சோறு கைல எடுக்கும்போது பெரியம்மா  ஞாபகம் தான் வரும், அப்போ என் கூட சாப்பிட உக்காந்திருக்கங்ககிட்ட இத பத்தி சொல்லுவேன், கிட்ட திட்ட என்னோட நெருங்கிய நண்பர்கள் எல்லாரும் இத கேட்டிருப்பாங்க.

எழுத்தாளர் எஸ்.ரா ஒருமுறை சொன்னார், பெரியவங்க இறக்கும் போது, அவங்க மூலம் இன்னொரு காலகட்டத்துக்கு இருந்த ஒரு தொடர்பு அறுந்து போகுதுனு, நான் இப்படி சாப்பிட போகும்போது, ஒன்னு பெரியம்மா வீட்டுல இருக்க மங்கையர் மலர் படிச்சுட்டே சாப்பிடுவேன் (பெரியம்மா கிட்ட திட்டு வாங்கிட்டு தான்), இல்ல பெரியம்மா அது சின்ன வயசு கதை, ஊரு கதை, எப்படி ஒருத்தங்க நமக்கு சொந்தம்னு விளக்குற கதை கேட்டுட்டே சாப்பிடுவேன். அது ஏதோ அந்த காலத்தோடு ஒரு தொடர்பு மாதிரி தோணும்.

கடைசியா ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ஊருக்கு போயிருந்தப்ப பெரியம்மாவ பாத்தப்ப மெலிஞ்சு பொய் இருந்துச்சு, ஆனா பெரியம்மாவுக்குனு ஒரு உருவம் என்மனசுல இருக்கு, அது வெறும் பெரியம்மா இல்ல, அந்த கோல்ட் frame கண்ணாடில, அந்த அதட்டல்ல ஒரு கம்பீரம் தெரியும், எனக்கு இந்த ராஜ கதைகள்லாம் படிக்கும் போது ராஜ் மாதா அப்புடின்னு கேக்கும்போதும் அவங்க பெரியம்மா மாதிரி தான் இருப்பாங்கன்னு உருவகபடுத்திப்பேன் 


இப்போ எங்க அம்மா காசிக்கு போய்ட்டு அன்னலெட்சுமி சாமி சிலை வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்னு காட்டுச்சு, அத சாமி அலமாரில வைக்கணும்னு சொல்லி எம்மவள்ட்ட காட்டிட்டு இருந்துச்சு, அந்த சிலை கைல கரண்டி வச்சிருக்க மாதிரி இருக்கும், இதெல்லாம் சும்மா சிலை பாப்பா, நானெல்லாம் உண்மையான அன்னலெட்சுமி சமைச்சதையே சாப்பிட்டிருக்கேன்னு எம்மவள்ட்ட இந்த கதையெல்லாம் சொல்லணும்னு இருக்கேன்...

இன்னும் எவ்வளவோ ஞாபகங்கள், எல்லாத்தையும் எழுதிட முடியாதுல!!!!! 

நீயா நானா கோபிநாத்தின் கல்லூரி சொற்பொழிவுகள் பகுதி - 2

 நீயா நானா கோபிநாத்தும் கல்லூரி சொற்பொழிவுகளும் - முதல் பகுதியின் தொடர்ச்சி ...

கருத்து 7: அணுஆயுதம் வைத்திருப்பவன் தான் வல்லரசென்றால் அமெரிக்கா தான் வல்லரசு!! அறிவு வைத்திருப்பவன் தான் வல்லரசென்றால் இந்தியா தான் வல்லரசு!!

இந்தியா சமீபத்தில் AWACS என்ற தாக்குதல் முன்னெச்சரிக்கை தொழில்நுட்பத்தினை இஸ்ரேல் நாட்டிடமிருந்து வாங்கியது. இது 1960களில் மேற்க்கத்திய நாடுகளில் உருவாக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பம். இதையே இஸ்ரேல் மேலும் தரப்படுத்தி, 1990களில் உருவாக்கியது. இதை இந்தியாவிற்கு 2004 ஆம் வருடம் விற்பதாக ஒரு ஒப்பந்தம் போட்டது, அதன்படி 2012 ஆம் வருடம் மூன்று விமானங்களை கொடுத்தது. இதை இஸ்ரேலிடமிருந்து வாங்கினோம் என்று இந்தியாவின் விமான படை தளபதி பெருமிதத்துடன் கூறினார். கொஞ்சம் யோசித்து பார்த்தால், இஸ்ரேல் பழைய திருச்சி மாவட்டத்தின் அளவே உள்ள ஒரு நாடு. அதன் 80 சதவிகித நிலம் பாலைவன நிலம், அங்கு எண்ணெய் வளம் கூட கிடையாது. ஆனால் எல்லா வளமும் கொண்ட அறிவை அதிகமாக மூட்டைகட்டி வைத்திருக்கும் நாடு  என்று சொல்ல கூடிய இந்தியா இத்தகைய தொழில்நுட்பத்தினை தயாரிக்க முடியாமல் அத்தனை சிறிய நாட்டிடம் போய் காசு கொடுத்து தேசத்தின் உயரிய ரகசிய துறையான விமான படையின்  முக்கிய ஆயுத தளவாடமாக வாங்குகிறதே, இதற்கு தான் அறிவை வைத்திருக்கும் வல்லரசு என்று பெயரா?
ராணுவ தளவாடங்களை விடுவோம், இந்தியாவிடம் தற்பொழுது அணு ஆயுதம் உள்ளது, முன்னால் பிரதமர்கள் திருமதி.இந்திரா காந்தி மற்றும் திரு.வாஜ்பாயி அவர்கள் பிரதமராக இருந்த பொழுது இந்தியா அணு ஆயுத வெடிப்பு சோதனை செய்து, அணு ஆயுதம் வைத்திருக்கும் நாடுகளின் வரிசையில் இடம்பெற்றது. ஆனால் நம் அணுவுலைகள் யாவும் ரஷ்ய நாட்டின் உதவி பெற்று செய்தது இவையாவும் யுரேனியம் எரிபொருள் கொண்டு செயல்படகூடியது, அறிவினை கொட்டி வீணடித்து கொண்டிருக்கும் இந்தியா தானே செய்து கொள்ளவில்லை. ஒரு வேளை ஏற்கனவே இருக்கும் பொழுது எதற்கு மீண்டும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்திருக்கலாம். தவறில்லை, ஆனால் எப்பொழுது நாம் அணு உலைகளை நிறுவ ஆரம்பித்தோமோ அன்றே நமது தேசத்தில் பெரும் அளவில் கிடைக்கும் தோரியம் எரிபொருள் கொண்டு செயல்பட கூடிய அணுவுலைகளை நிறுவுவதற்கான ஆராய்ச்சிகளை தொடங்கி இருந்தால் கூட இன்று நாம் யுரேனியம் எரிபொருளை வாங்குவதற்கான அமெரிக்காவின் 123 ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டிருக்க வேண்டாம். கடைசியாக 2010ஆம் வருடம் Kakrapar-1 என்ற அணு உலை மையத்தில் தோரியம் எரிபொருள் கொண்டு இயங்கும் மாதிரி அணுவுலை (Model Nuclear Plant) ஆராய்ச்சி தொடங்கும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. அந்த "மாதிரி" அணுவுலையே 2013 ஆம் ஆண்டு தான் உற்பத்தியை தொடங்குமென்றும் கூறினார், இந்த வருடம் அத்திட்டத்தினை ஒத்தி வைக்க போவதாக கூறுகின்றனர். அமெரிக்காவோ இந்தியாவினை அணு எரிபொருள் சம்பந்தமான 123 ஒப்பந்தத்தினை கொண்டு நம் நாட்டின் அணுசக்தியே தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்குமாறு பார்த்துக்கொண்டது. ஆக அமெரிக்கா அணு ஆயுதமும் வைத்து கொண்டு, நம்முடைய அணுசக்தி துறையின் செயல்பாடுகளையும் முடக்ககூடிய சக்தி கொண்டு விளங்குகிறது, அதாவது அறிவோடு சிந்தித்து வலைபின்னியிருக்கிறது. நாமோ உலகத்தின் மொத்த அறிவையும் மூட்டை மூட்டையாக நாம் தானே அடுக்கி வைத்துள்ளோம், அப்போ நாம் தானே வல்லரசு என்று கண்ணை திறந்து பார்க்காமல் கனவுலகில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

கருத்து 8: Pizzaவை உங்களிடத்தில் மார்க்கெட் செய்துவிட்டார்கள், நீங்கள் ஏன் இட்லியை மார்க்கெட் செய்யவில்லை??

நானும் எனது நண்பர் ஒருவரும் சென்னையில் உள்ள ஒரு pizza கடையில் நுழைந்து தமிழில்  "சீஸ்"  பிஸ்ஸா என்ன விலை என்று கேட்டோம். அதற்கு அந்த கவுன்ட்டரில் உள்ள பெண் எங்களை மேலே கீழே பார்த்து விட்டு வெளியே தகவல் பலகை உண்டு போய் பார்த்து கொள்ளுங்கள் என்று கூறிவிட்டு எங்கள் பதிலுக்கு எதிர்பார்க்காமல் அடுத்த வாடிக்கையாளரை கவனிக்க ஆரம்பித்து விட்டார். அவர் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை ஆனால் அவர் பார்த்த பார்வையும், பேசிய தோரணையும், உங்களுக்கெல்லாம் எதற்கு பிஸ்ஸா என்பது போல் இருந்தது. இது தான் உண்மையில் இட்லியை மார்க்கெட் செய்யாததற்கு காரணம். இதை படித்தவுடன் எனக்கு ஏதோ தாழ்வு மனப்பான்மை என்று நினைத்து விட வேண்டாம். நம் மக்களின் எண்ணவோட்டங்களை ஓர் அளவுக்கு புரிந்து கொள்ளகூடியவன் என்பதால் சொல்கிறேன்.  நம்மவர்கள் பலரும் பிஸ்ஸா ஏதோ மேலை நாட்டவர் அல்லது மேன் மக்களின் கேளிக்கை உணவு என்று நினைத்து, அதை உண்டால் தாமும் மேலை நாட்டவர் போல் நடந்து கொள்கிறோமென்று நினைகின்றனர். தாழ்வுமனபான்மையினால், தங்களிடம் சொந்தமாக இருக்கும் பல நல்ல விஷயங்களை பழமை என்றும் இழிவு என்றும் நினைகின்றனர், இதனாலேயே இட்லியை போன்ற ஒரு உணவை வெளி உலகத்திற்கு மார்க்கெட் செய்யலாமென்ற எண்ணம் கூட தோன்றவில்லை. மேலும் பிஸ்ஸா போன்ற ஒரு பண்டத்திற்கு தேவையான தக்காளி பழ குழம்பினை எளிதாக பத படுத்த ஆய்ந்து அறிந்து உலகம் முழுதும் விற்கின்றனர், ஆனால் நாம் இட்லிக்கு தேவையான சாம்பார்-சட்னியயை சாதாரண வெப்பநிலையில் பதப்படுத்தும் முறைகளை பற்றி இன்னும் சிந்திக்கவில்லை. எப்பொழுது இந்த சிந்தனை வருமென்றால், இட்லி போன்ற நம் உணவின் மீது நமக்கே ஒரு மதிப்பு வரும்போது தான் இவ்வாறான சிந்தனைகள் வரும். இதற்கு முதலில் நமக்குள்ளே இருக்க கூடிய மேல் நிலை கீழ் நிலை போன்ற எண்ணங்கள் மாற வேண்டும். இன்றும் நியூயார்க் நகரின் இந்திய உணவகங்களில் சரவண பவனின் இட்லி சாம்பார் இடத்தினை எந்த உணவும் பிடிக்கவில்லை, ஆனால் துரிதமான சாதாரண வெப்பநிலையில் பல நாட்கள் பதபடுத்த கூடிய இட்லி சாம்பார் உணவு வகைகளை இன்னும் எவரும் உருவாக்கவில்லை. நமது உணவினை பற்றிய எண்ண ஓட்டங்கள் மாற்றப்படும்போது, புதிய சிந்தனைகள் உதயமாகி நம்மவர்கள் பலரும் இட்லியை மார்க்கெட் செய்வார்கள். அதுவரையில் பிஸ்ஸா என்ன இத்தாலியின் ஆட்டுபுளுக்கைகள் கூட நம்மிடம் மார்க்கெட் செய்யப்பட்டாலும் ஆச்சர்யபடுவதற்கில்லை. இதையெல்லாம் சொல்லி மாணவர்களின் மனதில் இருக்கும் இன-கலாசார தாழ்வு எண்ணங்களை மற்ற சொல்லியிருக்கலாம்.

கருத்து 9: BMW கார் நமது தெருக்களில் ஓடட்டும், அவற்றில் வைக்கோல் ஏற்றி செல்வோம்

 ஏன் RollsRoyce கார் மீது வைக்கோல் ஏற்றி செல்லலாமே? BMWவை விட சிறந்த கார் ஆயிற்றே? BMW, Porsche, Benz, Audi, போன்ற கார்கள் ஜெர்மானிய நாட்டு கார்கள். RollsRoyce இங்கிலாந்தின் கார். இவை எல்லாம் உலகின் விலை உயர்ந்த கார்கள். இவற்றில் RollsRoyce வைத்திருப்பதே மிக பெரிய அந்தஸ்து என்று கூறுவார்கள். இதில்  வேடிக்கை என்னவென்றால் மேலை நாடுகளில் இந்த Benz, Porsche, Audi போன்ற கார்கள் உண்மையாக விவசாய பயன்பாட்டிற்கு  Pickup-Truck என்ற பெயரில் உபயோகத்தில் உள்ளது. அதையே கூட நாமும் வைக்கோல் ஏற்றி செல்ல உபயோகிக்கலாம், வேண்டாமென்றா சொல்கிறார்கள்? நாமும் வெக்கமில்லாமல் ஆஹா BMW Pickup Truck கிடைக்கிறது என்று வாங்கி கொள்வோம். உலகின் தலை சிறந்த கார்களில் இந்தியாவில் வடிவமைக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்ட கார்கள் எதுவுமில்லை. சொந்தமாக உலக தரம் மிக்க ஒரு காரினை நாம் நமது தேசத்தில் வடிவமைத்தோமா? இல்லையே! ஆஸ்திரேலியாவில் வசித்த எனது அண்ணன் ஒரு முறை சொன்னார், அங்கு உள்ள செய்தித்தாள் ஒன்று "Someone has to teach the Indians that even a car model has an expiry date" என்று குறிப்பிட்டு நமது Ambassador கார்களை பற்றி ஒரு கட்டுரை வெளியிட்டதாம். கொஞ்சம் இனவெறி கொண்டு எழுதியது போல் இருப்பினும், சிந்தித்து பார்த்தால் இந்திய தயாரிப்பாக இருக்கும் ambassador கார்கள் இன்று வரை அதே 1950 வருடத்திய வடிவத்தில் தானே வருகிறது? உடனே நம்மவர்கள் பலர், அமெரிக்க ஐரோப்பிய கார்கள் எல்லாம் நம்மூர் ரோட்டில் தடுமாறுகிறதே, இதுவே நமது ambassador கார்கள் அருமையாக தாக்குபிடித்து வருகிறது, மேலும் மேலை நாட்டின் கார்கள், ஜப்பானிய கார்கள் யாவும் ஒரு சிறிய விபத்தில் சிக்கினால் கூட அப்பளம் போல் நொறுங்கி விடும் நமது ambassadorரோ ஒன்றும் ஆகாமல் அப்படியே நிற்கும்...இதற்கு என்ன பதில் சொல்வீர்கள் என்று கேட்கலாம். நமது ரோடுகளும் நமது மக்களும் இன்றும் அதே பழைய நிலையில் இருப்பதால் நம்மை போன்ற மூன்றாம் உலக நாட்டிற்கு ambassador போன்ற கார் மட்டுமே தகும் என்று தான் சொல்ல தோன்றுகிறது. நல்ல வேலையாக முன்னாள் பிரதமர் திரு. வாஜ்பாய் அவர்கள் கொண்டு வந்த தங்க நாற்கர சாலை திட்டத்தினால் இந்தியாவின் தேசிய நெடுஞ்சாலைகள் எண்ணி பார்த்திருக்க முடியாத அளவிற்கு மேம்பட்டிருக்கிறது.ஆனால் வெளியேறுவதற்கான பாதைகள் (Exits), நெடுஞ்சாலைகளை கடப்பதற்கான பாலங்கள் (Over Bridges and Underpasses), நெடுஞ்சாலை தடுப்பு சுவர்கள் ஆகியவற்றை சரியாக அமைக்காததால், பல இடங்களில் நான்கு வழி தேசிய நெடுஞ்சாலையில் நடுநடுவே மனிதர்களும் விலங்குகளும் கடக்க நேரிடுகிறது, இதனால் ஏகப்பட்ட விபத்துக்களும் உயிரிழப்புகளும் நிகழ்கின்றன. இவையெல்லாம் செய்வதற்கு ஏகப்பட்ட செலவு பிடிக்கும் அதனால் தான் நமது பொறியாளர்கள் இவற்றையெல்லாம் சிக்கனமாக தவிர்த்து விட்டனர் அல்லது இப்பொழுது தானே நம் நாடு வளர்ந்து வருகிறது இவற்றையெல்லாம் படிப்படியாக தான் செய்ய முடியும் என்று சிலர் கூறலாம். ஆனால் இவற்றிற்கு நாம் கொடுக்கும் விலை மிக பெரியது. பாதுகாப்பாக அதே சமயம் விரைவாக பயணிக்க உதவுவதே நெடுஞ்சாலைகள், இதுவே நெடுஞ்சாலை பொறியியல் துறையில் கற்று கொடுக்கபடுகிறது. இன்னும் நமது தேசத்தில் இத்துறைக்கு போதுமான முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படவில்லை. அதே சமயம் நம் மக்களின் சாலை விதிகள் பற்றிய விழிப்புனர்வோ கேலிகூத்தாக இருக்கிறது, நம் மக்களின் சாலை விதிகள் பற்றிய அறிவு என்னமோ இன்னும் 1950ல் தான் நிற்கிறது அதனால் தான் உலகிலேயே ஒரு வருடத்திற்கு 1 லட்சம் மக்களை சாலை விபத்துகளுக்கு பலிகொடுக்கும் நாடாக இந்தியா முன்னிலை வகிக்கிறது. ஆகையால் நம்மக்களுக்கு BMW கொடுத்து வைக்கோல் ஏற்ற சொன்னாலும் RollsRoyce கொடுத்து வைக்கோல் ஏற்ற சொன்னாலும் அவர்கள் பத்திரமாக ஒட்டி வீடு போய் சேருவார்களா என்பது சந்தேகமே.
சினிமா தனமான வசனங்களை பயன்படுத்தாமல், திரு. கோபிநாத் அவர்கள் நம் தேசத்தின் உண்மையான பிரச்சனைகளை கூறி அதற்கு பொறியியல் மாணவர்களாகிய நீங்கள் ஏன் எதிர்காலத்தில் இத்தகைய பிரச்சனைகளுக்கான தீர்வாக ஒரு வழியை கண்டுபிடிப்பதை லட்சியமாக கொண்டு செயல்படக்கூடாது என்று வினவினால் அந்த மாணவர்களின் சிந்தனைகள் மற்றும் செயல்களை தூண்டிவிடலாமே?

கருத்து 10: மேலை நாடுகளில் பெரிய பெரிய பல்கலைகழகங்களை பார்த்திருக்கிறேன் அங்கெல்லாம் இவ்வளவு மாணவர் கூட்டம் கிடையாது, அவையெல்லாம் நமக்கு முன் ஒன்றுமில்லை

அமெரிக்காவின் ஹார்வர்ட், யேல், ஸ்டான்போர்ட், MIT இன்னும் எத்தனையோ ஐரோப்பிய நாடுகளின் பல்கலைகழகங்களில் எல்லாம் இப்படி பெரும் கூட்டம் கூடாது என்பது உண்மை தான். ஏனென்றால் அங்கெல்லாம் சொற்பொழிவாளர்கள் வந்தால், அவர்கள் எந்த தலைப்பில் பேச போகிறார்கள் அவர்கள் எந்த துறையில் வல்லுனர்கள் என்று தெரிந்துகொண்டு தான் அந்த அரங்கத்திற்கு வருவார்கள். ஆனால் நமது தனியார் கல்லூரிகளில் ஆட்டு மந்தைகளை வழிநடத்துவது போல இவ்வாறான நிகழ்வுகளில் மாணவர்களை வழிநடத்தி கொண்டுவருகின்றனர், மேலும் இந்திய இளைஞர்கள்  மற்றும் மக்களின் சினிமா மற்றும் டிவி மீதான கவர்ச்சியை எந்த தேசத்திலும் பார்க்க முடியாது, ஆகவே திரு. கோபிநாத் அவர்களின் சொற்பொழிவுகளுக்கு இவ்வளவு கூட்டம் வருவதில் ஆச்சர்யமில்லை. மற்ற தேசங்களில் குறிப்பாக மேலை நாடுகள் மற்றும் சில கிழக்காசிய நாடுகளிலெல்லாம் ஒரு சினிமா அல்லது டிவி பிரபலத்தின் சொற்பொழிவுகளுக்கு எவ்வளவு கூட்டம் வருமோ அதே அளவு கூட்டம் அறிவியல் அறிஞர்களுக்கும், சிந்தனையாளர்களுக்கும், தத்துவாசிரியர்களுக்கும் வரும். சமீபத்தில் இந்தியாவில் பிறந்து அமெரிக்காவில் வசிக்கும் விஞ்ஞானி திரு. வெங்கட்ராமன் அவர்கள் 2009 ஆம் ஆண்டு நோபெல் பரிசு பெற்றார். அதன் பிறகு ஒரு முறை இந்தியா வந்தபோது அவருக்கு அளிக்கபட்ட சினிமாத்தனமான வரவேற்பையும் மீடியா வெளிச்சத்தையும் கண்டு சற்று மிரண்டு தான் போனார், அவர் எங்கு பேசினாலும் மக்கள் கூட்டம் அலைமோதியது. சற்றே கடுப்பான அவர், இதற்கு முன்னே தான் பலமுறை சென்னை பல்கலைகழகத்தில் உரையாற்றியுள்ளதாகவும், அப்போதெல்லாம் ஒரு 50 100 பேருக்கு மேல் ஆட்களை பார்த்ததில்லை என்றும் ஆனால் இன்றோ அதே சென்னை பல்கலைகழகத்தில் ஆயிரக்கணக்கில் கூட்டம் கூடியுள்ளதாகவும், தனக்கு சம்பந்தமே இல்லாத துறைகளிலெல்லாம் தன்னிடம் கருத்துகேட்பதாகவும் சொல்லி வருத்தப்பட்டாராம் இது தான், இந்த சினிமாத்தனமான கவர்ச்சி தான்,   நமது மக்களின் எண்ணங்களை உருவமைக்கிறது.

ஒரு முறை என்னுடைய நிறுவனத்திற்கு இஸ்ரேலிய கணித பேராசிரியர் ஒருவர் ஒரு சொற்பொழிவுக்காக வந்தார். அதற்கான விளம்பரம் நிறுவனத்தின் அனைத்து தகவல் பலகைகளிலும் ஒட்டபட்டிருந்தது. அவர் பேச வேண்டிய தலைப்பு "தர்க்கத்தின் வரலாறு" (History of Logic), ஒரு மணி நேர சொற்பொழிவு. அங்கு சென்று பார்த்தபோது நான் மட்டும் தான் அந்த நிகழ்ச்சிக்கு கிறுக்கன் போல் பதிவு செய்திருக்கிறேன் என்று தெரிந்தது, சென்னையில் மட்டும் 25000 பேர் வேலை பார்க்கும் எங்கள் நிறுவனத்திலிருந்து ஒருவன் மட்டுமே இத்தகைய சொற்பொழிவுக்கு பதிவு  செய்திருப்பது வேதனையான விஷயம். ஆரம்பிப்பதற்கு சரியாக 10 நிமிடங்களுக்கு முன் எங்கள் நிறுவனத்தில் அப்போது தான் கல்லூரி படிப்பை முடித்து புதிதாக சேர்ந்து எந்த வேலையும் பெறாமல் இருந்த இளையோர்களை கூட்டமாக அழைத்து வந்து அரங்கத்தினை நிரப்பினர். அங்கே கூட்டம்  நிரப்பபட்டிருந்தது ஆனால் யாருக்கும் அந்த அருமையான சொற்பொழிவை கிரகித்து கொள்வதற்கான ஆர்வம் இல்லை. இதுவே சிலகாலத்திற்கு பின் "நீயா நானா" திரு. கோபிநாத் அவர்கள் நடத்திய நீயா நானா நிகழ்ச்சிக்கு ஏகப்பட்ட கூட்டம். முன்பதிவு என்று சொன்ன உடனே அனைத்து இடங்களும் தீர்ந்துவிட்டது. நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகும் கூட பலர் அதை பற்றியே எதேதோ  பேசிகொண்டிருந்தனர். ஆக இதிலிருந்து தெரிவது ஒன்று தான், நமது தேசத்தில் சினிமா அல்லது டிவி பிரபலங்கள் என்ன  பேசினாலும் கேட்பதற்கு எக்கச்சக்க கூட்டம் கூடும், ஆனால் பல அருமையான சொற்பொழிவுகளை அற்ற கூடிய அறிஞர்களின் சொற்பொழிவுகளை கேட்க  அதிக கூட்டம் கூடாது. மேலை நாடுகளில் எல்லாம் அதிக கூட்டம் கூடவில்லை என்றால் உடனே எவரும் அறிவில்லாதவர்கள் என்று அர்த்தமில்லையே?   அமெரிக்காவின் MIT தொழில்நுட்ப கல்லூரியில், தங்கள் கல்லூரி மாணவர்களின்  உலகபுகழ் பெற்ற கண்டுபிடிப்புகளை பொதுமக்களின் பார்வைக்காக தனியாக ஒரு அருங்காட்சியகமே வைத்துள்ளனர். இரண்டு அடுக்கு கொண்ட விஸ்தாரமான கூடத்தில் ஒவ்வொரு முக்கியமான கண்டுபிடிப்பும், அவற்றின் உபயோகமும், அவற்றை பற்றிய குறிப்பும் இடம்பெற்றுள்ளன. அதில் கூட அனைத்து மாணவர்களின் கண்டுபிடிப்புகளும் வைக்கபடுவதில்லை, மாறாக உலக புகழ் பெற்ற கண்டுபிடிப்புகள் மட்டுமே வைக்கபடுகின்றன. அதற்கே இரண்டடுக்கு கொண்ட அத்தனை பெரிய அருங்காட்சியகம், இன்னும் அனைத்து மாணவர்களின் கண்டுப்பிடிப்புகளையும் வைத்திருக்க வேண்டுமானால் எத்தனை பெரிய அருங்காட்சியகம் வேண்டுமோ? நமது தேசத்தில், மாணவர்களின் ஆராய்ச்சிகள் கூட வேண்டாம், நம் நாட்டின் தலைச்சிறந்த விஞ்ஞானிகளின் ஆராய்ச்சிகள் கூட பொதுமக்களின் பார்வைக்கு வைக்கபடுவதில்லை.  
மாணவர்களின் தலைச்சிறந்த ஆய்வுகளை இரண்டடுக்கு அருங்காட்சியகம் வைக்குமளவுக்கு அவர்களிடம் கும்பல் இருக்கிறது, ஆனால் இவரின் கூட்டத்திற்கு கும்பல் இல்லையெனில் அவர்களை ஏதோ  திறமையில்லாதவர்கள் போல சித்தரித்திருப்பது சரியா?
ஆக, கூட்டம் கூடினால் மட்டும் பெரிய பல்கலைகழகமில்லை மாறாக சிந்தனைகளை தூண்டும் இடமே பெரிய பல்கலைகழகம் என்று அந்த மாணவர்களுக்கு கூறினால் தானே அவர்களுக்கு உண்மை நிலையை எடுத்துரைப்பதாகும்?

கருத்து 11: இந்த இளைஞர்களை நம்பித்தான் இந்திய பிரதமர் சுனாமிக்கு உதவி வேண்டாம் என்று கூறினாராம், இந்திய அரசியல் தலைவர்கள் எங்கள் இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள் எல்லாம் பார்த்துக்கொள்வார்கள் என்று நம்பிக்கையோடு இருக்கிறார்களாம்

இந்திய  வல்லரசல்லவா அதனால் தானோ என்னவோ இந்திய பிரதமர் சுனாமிக்கு உதவி வேண்டாம் என்று கூறியிருப்பார் :) 
இந்த நகைச்சுவையைகேட்டு பல நாட்களுக்கு பின் மனம் விட்டு சிரித்தேன். ஆனால் உண்மை என்ன? கண்டிப்பாக அவர் இந்திய இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற தன்னம்பிக்கையில் சொல்லவில்லை, அன்றைய தேதியில் இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி ஒன்பது சதவிகிதத்திலிருந்தது.  அந்த தெம்பில் தான் அவர் அப்படி கூறினார். மேலும் இந்தியாவிற்குள்ளேயே ஏகப்பட்ட பொருளாதார உதவிகள் குவிந்தன, அவற்றை கூட சரிவர பயன்படுத்திக்கொள்ள சரியான பேரிடர் மேலாண்மை அமைப்பு இல்லாததால் அந்த உதவிகள் வேண்டியவர்களை சேராமல் வீணடிக்கப்பட்டன.
அப்படி வீராவேசமாக பேசிய அதே பிரதமர் தான், அதற்கு பிறகு பலசமயங்களில் மேற்குலக நாடுகளின் அழுத்தத்திற்கு பணிந்து நடந்தார், உதாரணமாக அமெரிக்காவின் அணு ஒப்பந்தம் சமீபத்தில் நடந்த சிறு வணிகத்தில் அந்நிய முதலீடு ஆகியவற்றில் ஏன் இந்திய பிரதமர் இந்திய இளைஞர்களை நம்பி முடியாது என்று கூறவில்லை?
சரி இந்திய அரசியல் தலைவர்கள் அனைவரும் இந்திய இளைஞர்களை நம்பி "இந்திய வளர்ந்துவிடும்  எந்த பிரச்சனைகளையும் சந்தித்து வென்றுவிடுவோம்" என்று  நினைகின்றனரா? அப்படி நினைக்கும் அளவுக்கு அவர்களின் தேசபற்று இருக்கிறதா? காமராஜர், நேரு காலத்தில் இப்படி திரு. கோபிநாத் அவர்கள் பேசியிருந்தால்  அது உண்மையாக இருந்திருக்கும், இன்றைய சூழ்நிலையில் அரசியல்வாதிகளுக்கு துளி கூட தேசபற்று கிடையாது. அப்படி இருக்கும்போது அவர்களுக்கு இந்திய இளைஞர்கள் மேல் திடீர் நம்பிக்கை வந்து, இந்திய தேசத்தின் மீது திடீரென்று பற்று வந்து துணிச்சலாக மேலைநாடுகளின் ஏளனங்களை சந்திக்கிறார்கள் என்பது எவ்வளவு தவறான சித்தரிப்பு? மாணவர்கள் தான் இந்த நூற்றாண்டின் பல அரசியல் புரட்சிகளை முன்னெடுத்தனர்,  அத்தகைய மாணவ சமுதாயத்தின் முன் இன்றைய இந்திய அரசியல் சூழ்நிலையை பற்றி தவறான எண்ணங்களை வளர்ப்பது சரியா?

கருத்து 13: BRIC ரிப்போர்ட் இந்தியாவுக்கு தான் வல்லரசு ஆக கூடிய சாத்தியம் இருக்கிறது, சீனாவுக்கு கூட இல்லை என்று கூறுகிறது

முதலில் நம்மவர் பலருக்கு "வல்லரசு என்றால் என்ன?" என்று கூட தெரியுமா என்று தெரியவில்லை. சரி, வல்லரசு என்றால் என்ன தான் அர்த்தம்?. எந்த தேசம் தன் மக்கள் நலம், கல்வி, பாதுகாப்பு, பொருளாதாரம், உணவு, விவசாயம், அறிவியல் வளர்ச்சி ஆகிய அனைத்திலும் முன்னிலை பெற்று, சட்டத்தின் வலுவான ஆட்சியோடு விளங்குகிறதோ அத்தகைய தேசத்தின் அரசே வல்லரசு.
இவற்றில் நமது தேசம் எத்தனை விஷயங்களில் முன்னிலை பெற்றிருக்கிறது? இல்லை எத்தனை விஷயங்களில் முதல் இடத்தை அடையும் பாதையில் பயணிக்கிறது? எதிலுமே இல்லை என்பது தான் கசப்பான உண்மை. 1991ஆம் வருடம் இந்தியா கடும் பொருளாதார நெருக்கடி நிலையில் நின்றது, அப்பொழுது நமது பொருளாதாரத்தை உலக மயமாக்கலுக்கு மாற்றியது அன்றைய காங்கிரஸ் அரசு அதன் பிறகு தான் நம்முடைய பொருளாதாரமே வளர தொடங்கியது. அதுவரை ஆயிரம் இரண்டாயிரம் என்று கமிஷன் அடித்து கொண்டிருந்த சில அரசியல்வாதிகள் லட்சம், கோடி, ஆயிரம் கோடி என்று வளர ஆரம்பித்தனர். மேலும் பல சமயங்களில் சட்ட திட்டங்களையே தங்களுக்கு சாதகமாக வளைக்க ஆரம்பித்தனர் விளைவு இன்று இந்தியா ஒரு Crony-Capitalist நாடு, அதாவது லஞ்ச-லாவண்ய-முதாளித்துவ நாடு.இப்படியான நாட்டில் பண முதலைகளுக்கும், பெரும் முதலாளிகளுக்கும், ஊழல் அரசியல்வாதிகளுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் சட்டங்கள் சலாம் போடும், அவர்களை தவிர்த்து மற்ற சாதாரண மக்களுக்கு பெரிய நன்மை கிடையாது. நன்மை இல்லை என்றால் கூட பரவாயில்லை, பல சமயங்களில் சாதாரண மக்களுக்கு எதிரியாகவே சட்டங்கள் மாற்றப்படும் அபாயம் உள்ளது. இன்று நம்மிடத்தில் iPad, iPhone, Android, Rolex, Porsche, Rolls Royce, Private Jet எதுவும் இருக்கலாம், ஆனால் எல்லாமே மேலைநாட்டு வியாபாரிகள் கொண்டு வந்து விற்பது தான். அதனால் வரும் லாபம் அனைத்தும் அந்த நாட்டுக்கே சொந்தம். நமக்கு என்னமோ அதை உருவாக்கும் தொழிற்சாலைகளில் அல்லது நிறுவனங்களில் வேலை கிடைக்கும். அதனால் முன்பு இருந்தது போல வேலை இல்ல திண்டாட்டம் குறையலாம், ஆனால் தொழிலாளர் பாதுகாப்பு, அவர்களின் உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம், வேலை நேரங்கள், ஓய்வு விடுமுறைகள் ஆகியவற்றை பாதுகாக்க வேண்டிய சட்டங்கள் காற்றில் பறக்கவிடப்படும். உள்நாட்டு உற்பத்தியாளர்களை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம் அவர்களின் நிலை அதல பாதாளம் தான்,  நம்முடைய உள்நாட்டு உற்பத்தியாளர்களை நம் தேசத்தை சந்தைப்படுத்துவதக்கு முன் ஓரளவாவது தயார்படுத்தியிருக்க வேண்டும். அப்படி இல்லாத பட்சத்தில் இந்தியா பெரிய சந்தையாகவும், பொருள் உற்பத்தி செய்வதற்கு குறைந்த கூலியில் வேலை ஆட்களை கொடுக்கும் நாடாக மட்டுமே திகழும்.அமெரிக்க, ஐரோப்பா, சீன போன்ற வல்லரசுகள் மேலும் மேலும் வளருமே தவிர தேயாது.
சரி உற்பத்தி துறையை விடுங்கள் இன்று நமது தேசம் தான் கணிப்பொறி துறையில் அசகாய வளர்ச்சிப்பெற்றுள்ளது, நம்முடைய கணிப்பொறி துறை பொறியாளர்கள் எல்லோரும் வெள்ளைக்காரன் நம்மிடமிருந்து பறித்து சென்றவற்றை மீண்டும் நம் நாட்டுக்கே கொண்டுவருகின்றனர் என்று பலரும் நினைகின்றனர். அதனால் நம் நாடு வல்லரசாகிவிடும் என்று நினைபவர்கள் கூட உண்டு, உண்மையில் மேலை நாட்டு நிறுவனங்கள் கணிப்பொறி துறையில் அவர்கள் நாட்டவரை வேலைக்கு வைத்தால் ஏகப்பட்ட சம்பளமும், இதர செலவீனங்களும் ஆகுமென்று குறைந்த விலையில் கிடைக்கும் இந்திய கணிபொறியாளர்களை வேலைக்கு சேர்த்துகொள்கின்றனர். ஓர் அமெரிக்க பொறியாளர் ஒரு மாதத்திற்கு சாதரணமாக இரண்டரை லட்சம் ரூபாய் சம்பளமாக வாங்கினால், இந்திய பொறியாளரோ அதே வேலைக்கு மாதம் இருபதாயிரம் ரூபாய் சம்பளமாக பெறுகின்றார். இது ஏதோ இன்றைக்கு கண்டுபிடித்த வியாபார தந்திரம் என்று நினைத்துவிடாதீர்கள், 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கரிபியன் தீவுகளிலும், இலங்கை, மலாயா, தென் ஆப்ரிக்கா போன்ற நாடுகளிலும் கரும்பு, வாழை, தேயிலை ஆகிய தோட்டங்களில் வேலை செய்ய இந்தியர்கள் அழைத்து செல்லப்பட்டனர். அன்று அழைத்து செல்லப்பட்ட கூலிகளுக்கும் இன்று அழைத்து செல்லப்படும் இந்திய பொறியாளருக்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை. அன்றைய தேதியில் அத்தகைய கூலி ஆட்களுக்கு கொடுக்கபடும் கூலியோ இந்தியாவில் கிடைக்கும் கூலியை விட மிக அதிகம். அதுவே ஒரு வெள்ளைகாரனை வேலை ஆளாக வைத்து கொண்டால் அவனுக்கு கொடுக்க வேண்டிய கூலியை பார்க்கும் போது, இந்திய தொழிலாளியின் கூலி என்னமோ கிள்ளி கொடுப்பது போல தான். அன்று போல் இன்று இல்லை, இன்று நம்மவர்கள் பலர் நாடு திரும்பி அங்கு சம்பாதித்த பணத்தினை நம் தேசத்தில் முதலீடு செய்கின்றனரே என்று நினைக்கலாம். அன்றும் கரிபியன் தீவுகள் தவிர்த்து மற்ற தீவுகளுக்கு சென்ற நம்மவர் பலரும் நிறைய சம்பாதித்து ஊர் திரும்பிவிடலாம் என்ற எண்ணத்தில் தான் சென்றனர், சிலர்  திரும்பி வந்து நிலம், வீடு என்று வாங்கினர் என்பது உண்மை. ஆனால் வெள்ளையர்கள் செய்தது என்னவோ சிறிய துண்டை கீறி கொடுத்துவிட்டு,மீதி உள்ள மலை அளவு லாபத்தினை முழுங்கிக்கொள்வது. இன்றும் அதுதான் நடக்கிறது, என்ன இங்கே சில சமயம் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு பதில் சில இந்திய முதலாளிகளின் நிறுவனங்கள் அந்த வேலையை செய்கின்றன. இன்று நம்மால் ஏன் அன்றைய கூலிகளையும் இன்றைய கணிப்பொறி வல்லுநர்களையும் சமன்படுத்தி பார்க்க முடிவதில்லையென்றால், இன்று பல மேலை நாடுகளில் நம்முடைய கணிப்பொறியாளர்கள் தங்கள் முன்னோர்கள் சந்தித்த எந்த சிரமங்களையும் எதிர்கொள்ளாமல் சுகமாகவே வாழ்கின்றனர், இதற்கு முழுமுதற் காரணம் கடந்த நூறு ஆண்டுகளில் மேலை நாடுகளில் பெரிய சமூக மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன, பல விஞ்ஞான கண்டுபிடிப்புகளும் அதற்கு உறுதுணை புரிந்தன. இவையெல்லாம் அனைத்து மக்களும் சமம் என்ற கொள்கை கொண்ட அரசியல் மாற்றத்திற்கு வித்திட்டன. இதனால் தான் நம்முடைய பொறியாளர்கள் பலர் வெளிநாடுகளில் மிகவும் வசதியாக வாழ்கின்றனர். அடிப்படை என்னவோ, முதலாளித்துவ நிறுவனங்கள் எங்கு குறைந்த கூலியில் அதிக லாபம் கிடைக்கிறதோ அங்கு தான் கடைவிரிப்பர், இது தான் இன்றும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.
இதில் அவர் கூறும் BRICS என்ற கூட்டமைப்பை பற்றி பார்ப்போம், கோல்ட்மன் சாக்ஸ் (Goldman Sachs) என்ற அமெரிக்க நிதி முதலீட்டு திட்ட நிறுவனத்தின் சேர்மன் ஜேம்ஸ் ஒ நீல் தான் BRICS என்ற வார்த்தையையும், அந்த நாடுகளின் வளர்ச்சியை கண்காணிக்க ஒரு குழுமத்தினையும் ஏற்படுத்தியது. இது எதோ உலக மக்கள் உய்ய உருவான பொது தொண்டு நிறுவனமென்று நினைத்தால் அது தவறு. இது ஒரு தனியார் நிதி மேம்பாட்டு நிறுவனம். இதன் அடிப்படை வேலை என்னவென்றால் Mutual Fund போன்ற நிதி மேம்பாட்டு திட்டங்களில் சேரும் அமெரிக்க வாடிக்கையாளருக்கு எந்த எந்த பங்குகளில் முதலீடு செய்தால் எவ்வளவு லாபம் அடையலாம், எவை எல்லாம் எதிர்காலத்தில் நிலைத்து தொடர்ந்து வளர கூடிய பங்குகள், எவையெல்லாம் சரிவை சந்திக்க கூடிய பங்குகள் என்று அறிவுறுத்தி, இவர்களின் ஆலோசனை படி முதலீடு செய்யும் வாடிக்கையாருக்கு லாபம் ஈட்டி கொடுத்து அதில் ஒரு சிறு சதவிகித தொகையை தங்களின் சேவை கட்டணமாக வசூலிக்கும் ஒரு நிறுவனம். சிறு தொகை தானே அதனால் இது எதோ சிறிய நிறுவனம் என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். இந்நிறுவனத்தின் இன்றைய மதிப்பு 53 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள். இந்த நிறுவனம் தங்களின் Predictive Investment Strategy காக தான் BRICS என்ற ஒரு வார்த்தையையே உருவாக்கி அதையே ஏதோ புதிய உலகை ஆளபோகும் நாடுகள் போல் ஒரு மாயையை உருவாக்கியுள்ளது. ஜேம்ஸ் அவர்கள் தான் BRICS என்ற அமைப்பின் வளர்ச்சியை பற்றிய அறிக்கையை தயார் செய்பவர், அவரே கோல்ட்மன் சாக்ஸ் நிறுவனத்தின் சேர்மனும் கூட, அப்படி இருக்கையில் அவரது நிறுவனத்தின் பங்கு முதலீடுகளுக்கு சாதகமாக  தானே அவர் அறிக்கையின் முடிவுகள்  இருக்கும்? அமெரிக்க நிதி நிறுவனங்கள் அனைத்திற்கும் சீனாவின் பொதுஉடமை சார்ந்த பொருளாதாரம் என்பது சிம்ம சொப்பனம், எப்படியாவது அதை ஒழித்துவிட்டு சீனாவும் ரஷ்யா போன்று லஞ்ச-லாவன்ய-முதலாளித்துவ நாடாக மாறவேண்டும் என்ற எண்ணமுண்டு. இதற்கு பிரேசில் மற்றும் இந்தியாவை பற்றி கவலைப்பட தேவையில்லை, இவை இரண்டும் ஏற்கனவே அப்படி தான் இருக்கின்றன. ஆகையால் பல சமயங்களில் சீனாவினை குறைந்த மதிப்பீடுகளில் தான் அமெரிக்க நிதி நிறுவனங்கள் கணக்கிடும். இதில் இன்னொரு நகைப்புக்குரிய செய்தி என்னவென்றால் கடந்த 2 வருடமாக இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி குறைந்து வருவதால் இந்தியாவினை BRICS அமைப்பிலிருந்து எடுத்துவிடலாமா என்று கூட யோசித்து கொண்டிருக்கின்றனராம். இப்படியான ஒரு சொத்தை வாதத்தை வைத்து கொண்டு இந்தியா தான் வல்லரசு என்று BRICS அறிக்கை கூறுகிறது என்று சொன்னால் அது எவ்வளவு தவறு?
சரி ஒப்புக்கு சீனாவில் ஏகப்பட்ட பிரச்சனைகள் அதுவும் கம்யுனிச நாடு வேறு, இந்தியாவில் மக்களாட்சி அல்லவா நடக்கிறது அதனால் இந்தியாவுக்கு தானே வல்லரசு ஆகும் வாய்ப்பு உள்ளது என்று சொல்லவேண்டும் என்றாலும், சீனாவின் இன்றைய வளர்ச்சிக்கு காரணமான கடந்த காலத்தினையும் சீனாவின் இன்றைய நிலையையும் பற்றி குறைந்த அளவாவது தெரிந்து கொண்டால், பிறகு ஒப்புக்கு கூட சொல்ல தோன்றாது
சீன 1949 ஆம் வருடம் கம்யுனிச குடியரசானது. 1974 ஆம் வருடம் வரை சீனா ஒரு மூன்றாம் உலக நாடு, அதற்கு பின் வந்த டெங் ஜியாங் பிங் என்ற சீன அதிபர் தான் இன்று சீனா ஒரு வல்லரசாக திகழ்வதற்கான முதல் விதையை தூவினார். சீனாவின் கம்யுனிச பொருளாதார கொள்கை என்பது ரஷ்ய கம்யுனிச பொருளாதார கொள்கையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது.  சீனாவில் குறைந்த முதலீடு கொண்டு வியாபாரம் செய்யும் வியாபாரிகள் ஊக்குவிக்கப்பட்டனர். டெங் ஜியாங் பிங்ன் காலத்தில் கொஞ்ச கொஞ்சமாக சீனா உலகமயமாக்கலுக்கு மாறியது, உடனே அனைத்து சீனாவிலும் வெளிநாட்டு வியாபார கடைகள் விரிக்கப்படவில்லை, சிறப்பு பொருளாதார மையங்கள் உருவாக்கபட்டன, அங்கே முதலில் வெளிநாட்டு தொழிற்சாலைகள் கட்டப்பட்டன, நிறைய பேருக்கு வேலை கிடைத்தது. ஆனால் இந்தியாவை போல் சீனாவில் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் தொழிற்சாலைகள் திறக்கலாமே தவிர சட்டங்களை எல்லாம் அவ்வளவு எளிதாக வளைக்க முடியாது. அதனால் தொழிலாளர்களுக்கு  மேலை நாட்டு தொழிலாளர்களை விட குறைந்த கூலி கிடைத்தாலும், தொழிலாளர் நல சட்டங்கள் வலுவாக கடைபிடிக்கப்பட்டன (இன்றும் வலுவாகவே கடைபிடிக்கபடுகின்றன ). இதன் மூலம் உண்மையாகவே சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்களில் வாழ்க்கை தரம் உயர ஆரம்பித்தது. பிறகு தங்கள் தேசத்தின் சிறு முதலாளிகள் மேலை நாட்டு நிறுவனங்களுக்கு இணையாக மோதுவதற்கு ஏற்ற களமமைத்து கொடுத்தனர், அதனால் இன்று சீனாவிலும் ஏகப்பட்ட கோடீஸ்வரர்கள் உள்ளனர். அடுத்து சில பல நகரங்களையே சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்களாக அறிவித்து தங்களின் இரண்டாம் கட்ட நகரங்களிலும் வியத்தகு வளர்ச்சியை உருவாக்கினர். தங்கள் தேசத்தின் அறிவியல், கல்வி ஆகிவற்றை ஆய்வு செய்து, அதற்கு தேவையான மாற்றங்களை செய்தனர். இந்தியாவிற்கு பின் தான் சீனாவின் விண்வெளி ஆய்வுகள் சூடுபிடித்தன ஆனால் இந்தியாவிற்கு முன் மனிதனை விண்வெளியில் மிதக்க செய்துவிட்டனர். தங்களின் அடுத்த இலக்கு நிலவில் மனிதன் என்று சொல்லி அதற்கு உழைத்து கொண்டிருக்கின்றனர்.  சீனாவிலும் ஊழல், ஏற்ற தாழ்வுகள் போன்ற பிரச்சனைகள் உண்டு, ஆனால் இந்தியாவில் கடமையை செய்வதற்கே லஞ்சம் என்றால், சீனாவில் கடமையை மீறுவதற்கு தான் லஞ்சம் வாங்குகிறார்கள், தங்களின் கடமையை செய்வதற்கு யாரும் லஞ்சம் வாங்குவதுமில்லை கடமையை செய்யாமல் இருப்பதுமில்லை . மேலும் அவர்களின் விவசாய வளர்ச்சி திட்டங்களை பற்றி அறிந்தால் தான் தெரியும் நாம் எவ்வளவு பின் தங்கி இருக்கிறோமென்று. சீனாவின் மூன்று பெரும் நதிகளை இணைத்து உலகிலேயே பெரிய அணையை உருவாக்கி, அதிலிருந்து மின்சாரமும், வறட்சி பிரதேசங்களில் கூட விவசாயம் செய்வதற்கு ஏதுவாக நீர் பாசன திட்டங்களையும்  வகுத்துள்ளனர். சீனாவின் இன்றைய ராணுவ வளர்ச்சிக்கு முன் இந்தியா ஒன்றுமே இல்லை என்பது ஊர் அறிந்த ரகசியம். வெறும் உற்பத்தி சார்ந்த நாடாக இருந்த சீனா இன்று சேவை துறையிலும் கால்பதிக்க தொடங்கிவிட்டது, கூடிய சீக்கிரமே சீனர்கள் கணிப்பொறி சேவை துறையிலும் கொடிகட்டி பறந்தாலும் ஆச்சர்யபடுவதற்க்கில்லை. அமெரிக்க மட்டுமில்லாமல் இந்தியா மற்றும் உலகநாடுகள் அனைத்திலும் சீன நாட்டு உற்பத்திகள்  குவிக்கப்பட்டு சீனாவின் அந்நிய செலவாணி உயர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. சீனாவில் மேலை நாடுகள் கடை விரிகின்றன என்றாலும் சீன உற்பத்தியாளர்களும் உலகெங்கிலும் தங்கள் நாட்டில் உற்பத்தி செய்த பொருட்களை அமோகமாக விற்கின்றனர்.  இதனால் குறுகிய காலத்தில் உலகின் இரண்டாவது பெரிய பொருளாதாரமாக உருவாகியது.  இப்படியான ஒரு நாட்டில், கட்டுபாடற்ற சுதந்திரம் இல்லை என்பதால் வல்லரசு ஆகும் வாய்ப்பில்லை என்று சொல்வது எந்த விதத்தில் நியாயம்? சீனா ஒரு வல்லரசு என்று அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமாவே சொல்கிறார், BRICS  என்ற ஒரு வியாபார அமைப்பு சொன்னால் தான் சீனா வல்லரசா என்ன ? சீனாவில் சுதந்திரம் கிடையாது என்று சொல்கிறோம், ஆனால் டெங் ஜியாங் பிங்  சொன்னதை கேட்டால் அதில் எவ்வளவு உண்மைகள் உண்டு என்று நம்மால் உணர்ந்து கொள்ள முடியும். "எந்த ஒரு அடிமைப்பட்ட இனமும் உடனடியாக கட்டற்ற சுதந்திரத்தை பெற்றால், அந்த சுதந்திரத்தின் அருமை புரியாமல் அது தவறான பாதைக்கு சென்று விடும், ஆகவே கடுமையாக அடிமைபடுத்தபட்ட இனம் முதலில் பொருளாதார சுதந்திரம் பெற்று பின் அரசியல் சுதந்திரம் பெற்றால் தான் அந்த சுதந்திரமும் அந்த இனமும் அழியாத புகழை அடைய முடியும்" எவ்வளவு உண்மையான வார்த்தைகள். இன்று சீனாவில் அரசியல் மாற்றங்கள் கொஞ்ச கொஞ்சமாக வந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவர் கூறிய அந்த வாக்கியத்திற்கான உதாரணமே இந்தியாவும் சீனாவும் தான். என்ன இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று எதிர்மறையான உதாரணங்கள் அவ்வளவுதான்.


இந்தியாவில் வளர்ச்சியே இல்லையா? இந்தியர்கள் எவரும் புத்திசாலிகள் இல்லையா? ஏன் திரு. கோபிநாத் அவர்கள் சொன்னதில் என்ன தவறிருக்கிறது  என்று கண்டிப்பாக கேள்வி எழும்.

இந்தியர்கள் புத்திசாலிகள் இல்லை என்று நான் சொல்லவரவில்லை, அதே சமயம் மற்ற தேசத்தவரை குறைத்து மதிப்பிடுதல் தவறு என்று தான் சொல்லவருகிறேன். உதாரணமாக, இந்தியாவிலேயே படித்து, இந்தியாவிலேயே ஆய்வு செய்து நோபெல் பரிசு பெற்ற சர். சி.வி.ராமன், ஜகதீஷ் சந்திர போஸ், பீர்பால் சாஹ்னி, ப்ரபுல்ல ராய் போன்ற விஞ்ஞானிகள் அனைவரும் போதுமான வசதிகள் இல்லாமல் தான் உலக தரம் வாய்ந்த ஆய்வுகளை மேற்கொண்டனர். அதுமட்டுமல்லாமல் ஒவ்வொரு அறிவியல் அறிஞரும், அவர் வாழ்ந்த இடத்தில் உள்ள விஷயங்களை மைய்ய ஆய்வாக எடுத்துக்கொண்டனர். ராமன் அவர்கள் அதிகநேரம் சூரிய ஒலி பெறும் இடத்தில்  பிறந்து, சிதறும் ஒலி அலைநீள மாற்றத்தை பற்றி ஆய்வுசெய்தார். அதிகமான சுந்தரவன காடுகள் சூழ்ந்த பிரதேசத்தில் பிறந்த பீர்பால் சாஹ்னி, செடிகளுக்கு நடுவே நடக்கும் தொடர்புகளை பற்றி ஆய்வுசெய்து புரட்சிகரமான கருத்துகளை முன்மொழிந்தார்.  இப்படி இந்தியாவில் எத்தனையோ அறிவியல் மேதைகள் தோன்றி மறைந்தனர். ஆங்கிலேய ஆட்சியிலேயே இப்படி செய்யமுடியுமானால், இந்தியா ஒரு வல்லரசு அல்லது வல்லரசு ஆக போகிற நாடென்றால் எத்தனை தூரம் நம் முன்னேற்றம்  இருந்திருக்க வேண்டும், ஏன் இல்லை என்று மாணவர்களை கேள்வி எழுப்ப வைத்து அதற்கான பதிலையும் சொல்லி, மாற்றத்தினை உருவாக்குங்கள் என்று பேசியிருக்க வேண்டுமென்று தான் சொல்கிறேன்.

இந்த சொற்பொழிவுகளில் திரு. கோபிநாத் அவர்களை ஒரு விஷயத்துக்காக பாராட்ட வேண்டுமென்றால், அது அவர் மாணவர்களை இந்திய பொருளாதாரத்தினையும், அரசியலமைப்பையும் படிக்க சொன்னதற்காக பாராட்டவேண்டும்  மாணவர்களை பொதுவான விஷயங்களை படிக்க தூண்டுவது என்பது ஒன்றே நம் தேசத்தின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு உபயோகமாக இருக்கும். ஆனால் இந்திய பொருளாதாரத்தினை, அரசியலமைப்பு சட்டத்தினை படித்து ஏன், எதற்கு எப்படி என்று கேள்வி எழுப்பாமல் இருக்கும் பலர் போல் அல்லாமல் ஓவ்வொரு விஷயத்தையும் கேள்வி கேளுங்கள், மாற்றங்களை உருவாக்குங்கள் என்று சொல்லியிருந்தால் இன்னும் அருமையாக இருந்திருக்கும்.
அவர் சொல்ல வந்த நோக்கம் சரி ஆனால் சொல்ல பயன்படுத்திய கருத்துக்கள் தான் தவறானவையாக தோன்றுகிறது. நமது மாணவர்களின் தாழ்வுணர்ச்சியை தகர்க்க வேண்டும் என்ற நோக்கம் தான் அவர் பேச்சில் உள்ளது ஆனால் அதற்காக மற்ற நாட்டினரை முட்டாள்கள் போல் சித்தரிப்பது தவறு. நமது தேசத்தின் உண்மையான வலிமையை பற்றி பேசி இருக்க வேண்டும், மேலைநாட்டினர் ஏன் இன்றும் நம் முதலாளிகளாக இருக்கிறார்கள் என்று சொல்லியிருக்க வேண்டும். சரித்திரத்தில் அனைத்து நாடுகளும் ஆவலோடு தேடிய தேசம் இந்தியா, பின் எங்கே நாம் தவறினோம், எங்கே அவர்கள் முன்னேறினார்கள் என்று விளக்கமாக பேசி இருக்க வேண்டும். அதற்கு அவரும் விசாலமான வாசிப்பு திறனோடு இருக்கவேண்டும். எந்த விஷயமும் ஆழ்ந்த வாசிப்பு திறம் இருந்தால் ஒழிய, அதுனுடைய அடிப்படையை புரிந்து கொள்வதென்பது கடினம். இளைஞர்களுக்கு எழுச்சி உரைபோல் இருக்க வேண்டுமென்று அவர் பேசியிருக்கலாம். ஆனால் அந்த எழுச்சி உரையை வெறும் சினிமாவில் வருகின்ற வசனம்போலல்லாமல், கருத்தாழமிக்க, சிந்தனைகளை தூண்டகூடிய உண்மையான கருத்துக்களை கொண்டனவாக இருப்பது தான் இன்றைய சூழ்நிலையில் இந்திய இளைஞர்களின் தேவை. இன்றைய சமூகத்தில் திரு.கோபிநாத் அவர்களை மக்கள் ஒரு Intellectual என்று பார்க்கிறார்கள், அத்தகைய பார்வையினாலே தான் இன்றும் பல கல்லூரிகளில் அவரை பேச அழைக்கின்றனர். எதிர்கால இந்தியாவை பற்றி நிறைய பேசும் அவர், அந்த எதிர்கால இந்தியாவின் இளைஞர்களை  தவறான கருத்துக்களின் பின்னல் உணர்ச்சிகொள்ள செய்யவைக்க மட்டுமே பேசுவது போல் உள்ளது தவறு என்பதே என்னுடைய எண்ணம்.

நீயா நானா கோபிநாத்தின் கல்லூரி சொற்பொழிவுகள் பகுதி - 1

நம் மக்கள் பல சமயம் நாட்டைபற்றி பேசும்போது இருவேறான கருத்துக்களோடு தான் சிந்திப்பார்கள். ஒன்று. நாம் தான் உலகிலேயே புத்திசாலிகள், நமது மூளை தான் எங்கும் உபயோகப்படுகிறது என்று பேசுவார்கள் அல்லது அதற்கு நேர்மாறாக வெள்ளைகாரனே சொல்லிட்டான், அவனுக்கு தெரியாததா நமக்கு தெரியபோகுது என்று பேசுவதை பல இடங்களில் கேட்டிருப்போம் கிட்ட திட்ட இதே ரீதியில் நீயா!! நானா!! திரு.கோபிநாத் அவர்கள் பல கல்லூரிகளில் பேசியதை நான் கடந்த சில நாட்களாக Youtubeல் பார்த்தேன்( மேலே உள்ள படங்களில் அவருடைய பேச்சுக்களை  கேட்கலாம்), எல்லா கல்லூரிகளிலும் அவர் மாணவர்களையே Topic சொல்ல சொல்லி கேட்டாலும் பெரும்பாலான கேள்விகள் இந்தியா, எதிர்கால இந்திய இளைஞர்கள் என்றே இருப்பதால் அவர் ஒரே பாணி பேச்சையே, ஒரே கருத்தினையே பல இடங்களில் பேசி வருகிறார். அவர் சொல்லும் கருத்துக்களை பற்றி சிந்தித்த பொழுது, அவர் கூறும் சில விஷயங்களில் சரியான தெளிவு இல்லை என்று தோன்றியது. அது மட்டும் அல்லாது நிறைய இடங்களில் தவறான தகவல்களை கூறுவதாகவும் தோன்றியது, அதுவே இன்று நம் மக்கள் பலருடைய எண்ணமும் என்பதனால் அந்த கருத்துகளை பற்றி மேலும் விபரமாக எழுதலாமென்று நினைத்தேன். எனக்கு திரு. கோபிநாத் அவர்களின் மீது தனிப்பட்ட விரோதமோ கோவமோ கிடையாது, அவருடைய கருத்துக்களில் உள்ள தவறுகளையே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

அவற்றை இரண்டு பகுதிகளாக பிரித்துள்ளேன்,   முதல் பகுதியில் 1 முதல் 6  கருத்துக்கான பதில்களும் இரண்டாம் பகுதியில் 7 முதல் 14 வரையிலான கருத்துக்களின் மறுமொழிகளும் உள்ளது.

கருத்து 1: தமிழகத்தில் ஒரு வருடத்திற்கு 75000 பொறியாளர்கள், மொத்த அமெரிக்காவில் 75000 பொறியாளர்கள்

இதை கேட்கும் பொழுது, ஆஹா இந்தியாவின் ஒரு மாநிலம் அமெரிக்கா என்ற மொத்த தேசத்தின் பொறியாளர் கணக்கினை சமன் செய்கிறது என்றால், மொத்த இந்தியாவும் எத்தனை ஆயிரம் பொறியாளர்களை உருவாக்கும் என்று வியந்து நிற்போம். ஆனால் அமெரிக்காவின் வெறும் 75000 பொறியாளர்களின் கல்வி தரத்தினையும் இந்தியாவின் ஒரு மாநிலத்தின் 75000 பொறியாளர்களின் கல்வி தரத்தினையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால் அதிகமான வித்தியாசங்கள் தெரியும். மாநிலத்தை விடுங்கள், இந்தியாவின் தலைசிறந்த தொழில்நுட்ப கல்லூரியான காரக்பூர் IIT யையும் அமெரிக்காவின் MIT யையும் ஒப்பிட்டு பார்த்தாலே வித்தியாசம் தெரியுமே. பொறியாளர்களின் எண்ணிக்கையை பார்க்காமல் அவர்களின் திறன்களை பார்த்து தானே ஒப்பீடு செய்ய முடியும்? அடிப்படையிலிருந்தே சொல்கிறேனே, நாம் அமெரிக்கா மற்றும் மேலை நாடுகளின் மேற்படிப்பு திறன்களை ஆழ்ந்து பார்க்கும்பொழுது முக்கியமான விஷயம் ஒன்று புலப்படும்.  அது அவர்கள் மாணவர்களை சேர்க்கும் விதம், இளங்கலை அறிவியல் மற்றும் பொறியியல் பட்டப்படிப்புகளில் சேர அவர்களுக்கு SAT , CBAT போன்ற தகுதி தேர்வுகள் இருப்பினும், அம்மாணவர்கள் ஏன் அத்துறையை தேர்வு செய்கிறார்கள், அவர்களின் பள்ளி படிப்பு காலங்களில் பொறியியல் படிக்க ஊக்கப்படுத்திய தருணங்கள் ஆகியவற்றை பற்றிய விரிவானதொரு Statement of Purpose (SOP) தர வேண்டியிருக்கும். பல சமயங்களில் அவர்களின் தகுதி தேர்வில் குறைவான மதிப்பெண் எடுத்தாலும், SOPயின் வாயிலாக  அவர்களின் ஆர்வத்திற்கு மதிப்பளித்து இடம் கொடுக்கபடுவதுமுண்டு. இது எல்லா பல்கலைகழங்கங்களிலும் நடக்கின்றது என்று சொல்லவில்லை, ஆனால் பல தலைசிறந்த பல்கலைகழகங்களில் இவ்வாறு நடப்பதுண்டு.
இதுவே நம் இந்திய தேசத்தின் தலைசிறந்த தொழில்நுட்ப கல்லூரிகளை எடுத்துக்கொண்டால் முதலில் நினைவுக்கு வருவது IIT தான். IIT போன்ற கல்வி நிலையங்களுக்கான தகுதி தேர்வுகளில் வெற்றி பெற நமது மாணவர்கள் ஒன்பதாம் வகுப்பிலிருந்து நான்கு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து பயிற்சி பெறுகின்றனர். அவ்வாறு பெற்ற பயிற்சியில் தகுதி தேர்வில் எடுக்கும் மதிப்பெண்களை பொறுத்து இடமளிக்கபடுகிறது. இவ்வாறு தேர்வு செய்யப்படும் மாணவர்கள் எவ்வளவு பேர் உண்மையான ஆர்வத்தினால் தொழில் நுட்பம் கற்கின்றனர் என்பது கேள்வி குறி. பலரும் Peer Pressure  அல்லது பெற்றோரின் விருப்பத்துகாகவே தேர்வெழுதி வெற்றி பெறுகின்றனர்.
 ஆர்வமே பல ஆராய்ச்சிகளுக்கும் முன்னேற்றங்களுக்கும் வித்தாக அமைகின்றன, ஆனால் நம் நாட்டின் தலைசிறந்த பல்கலைகழகங்களில் கூட ஆர்வத்திற்கு போதுமான அளவு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படவில்லை. இந்த நூற்றாண்டில் தான் அறிவியல் வளர்ச்சி என்பது பல வழிகளிலும் ஓங்கி வளர்ந்துக்கொண்டு வருகிறது. இவ்வாறிருக்க மாணவர்களின் ஆர்வத்தின் அடிப்படையில் மேற்கொள்ளாத பொறியியல் படிப்புகளிலிருந்து நமக்கு கிடைக்கும் பல பொறியாளர்கள் சேவை சார்ந்த தொழில்நுட்ப வேலைகளில் மேலைநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு வேலை செய்வதை தவிர வேறு வழியில்லை. நாம் நமது அடிப்படை கல்வி கொள்கைகளை மாற்றாவிடில் எழுவத்தைந்தாயிரம் அல்ல  ஏழு லட்சம் பேர் வந்தாலும் பெரிய புரட்சியெல்லாம் நடந்துவிடாது. நம்முடைய பொறியாளர்கள் வெகு சிலர் வேண்டுமானால் சாதனை படைக்கலாம், 99.99999 சதவிகிதத்தினர் வெறும் பொறியாளர் என்று திருமண பத்திரிகையில் போட்டுகொள்ளவும் அமெரிக்காவின் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பொட்டிதட்டும் வேலையில் சேருவதற்கும் உதவுமே தவிர வேறு எதற்கும் அந்த ஏட்டு சுரக்காய் உதவாது.

கருத்து 2:  இந்த கல்லூரி Correspondent, இந்தியாவின் முன்னால் தலைவர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து கல்வி என்ற தீபந்தத்தை இன்றைய இளைய தலைமுறையிடம் கொடுத்துள்ளனர்

இன்றைய தேதியில் தமிழ் நாட்டில் 500 பொறியியல் கல்லூரிகள் உள்ளன, கடந்த 15 வருடத்தில் மட்டும் ஒரே ஒரு மாநிலத்தில் இவ்வளவு பொறியியல் கல்லூரிகள், இவை எல்லாமே தேவையான கட்டமைப்புகள் எல்லாம் கொண்டனவா?,  நாம் தூற்றும் மற்ற நாடுகள் பலவற்றிலும் போதுமான கட்டமைப்புகள் இல்லாமல் கல்லூரிகள் தொடங்க அனுமதி தரப்படுவதில்லை, இத்தனை கல்லூரிகளின் நிறுவனர்களுக்கும் ஏதோ கல்லூரி தொடங்கி இளைய தலைமுறையினரை முன்னேற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்துவிட்டது என்றே வைத்துகொள்வோம், பிறகு ஏன் அவர்கள் பொறியியல் கல்வியில் தேவையான மாற்றங்களை உருவாக்கவில்லை?  இன்று பல பொறியியல் கல்லூரிகளில் போதுமான அளவு நூலகங்கள் (தொழில்நுட்ப பிரிவு வாரியாக) கிடையாது அப்படியே இருந்தாலும் பல இடங்களில் போதுமான நூல்கள் கிடையாது, மிஞ்சிபோனால் பொதுவான பாடதிட்டத்துகான நூல்களை அடுக்கி வைத்திருப்பர், அதுவும் பரிந்துரைக்கப்பட்ட புத்தகங்களை தவிர்த்து மற்ற நூல்கள் இருக்காது. கல்வி என்பது பரிந்துரைக்கப்பட்ட புத்தகத்திலிருந்து படித்து மதிப்பெண் பெறும் வேலையல்ல, மாறாக பல புதிய அறிவார்ந்த சிந்தனைகளை உருவாக்க பயன்படும் உத்தி. இதை தான் உலகில் உள்ள தொழில்நுட்ப கல்லூரிகளில் முதல் இடத்தில் இருக்கும் MITயின் (Massachusetts Institute of Technology) கல்லூரி தகவல் புத்தகத்தில் "கல்வி என்பது பாத்திரத்தினுள் அடைக்கும் பொருளல்ல,நெருப்பு போன்ற அறிவார்ந்த சிந்தனைகளை தூண்டிவிடும் கருவி" என்று கூறுகின்றனர். இன்றைக்கு தமிழகத்தில் இருக்கும் எத்தனை பொறியியல் கல்லூரிகளின் தாளாளர்கள் இப்படி நினைகின்றனர்? இவ்வளவு ஏன், நம் மாநிலத்தில் உள்ள தலைசிறந்த தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகள் என்று சொல்லப்படும் சில கல்லூரிகளில் "உங்கள் கல்லூரி எப்படி தலைசிறந்த கல்லூரி ஆனது?" என்று கேட்டு பாருங்கள், எல்லோரும் உடனே அறிவார்ந்த சிந்தனைகளை தூண்டும் விதமாக கல்வி கற்பிக்கிறோம் என்றா கூறுவார்கள்? இல்லையே எங்கள் கல்லூரியில் படித்த மாணவர்கள் பல்கலைகழகத்திலேயே சிறந்த மதிப்பேன் பெற்றனர் என்றும் நாங்கள் கல்வியை விட ஒழுக்கத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்போமென்றும் தானே சொல்லுவார்கள், இது தானே நாம் பல தடவை பார்த்திருக்கிறோம். சரி கல்வியில் மாற்றம் செய்ய முடியவில்லை என்றாலும், அவர்களின் அதிகாரத்திற்குட்பட்ட கல்வி கட்டணத்தில் ஏன் மாற்றங்கள் செய்யவில்லை?, எடுத்துக்காட்டாக, கல்வி கட்டணத்தினை குறைத்து வாங்கலாம்?  அல்லது பல மாணவர்களின் குடும்ப பொருளாதார சூழ்நிலைகேற்ப கட்டணத்தில் குறைக்கலாம், அதுவும் இல்லையென்றால் management seat என்ற பெயரில் லட்சங்களுக்கு விற்காமல் இருக்கலாம்.  இவை எதுவுமே செய்யாதவர்கள் தான் அடுத்த தலைமுறைக்கு தீபந்தம் கொடுப்பவர்களா? இவர்கள் யாவரும் கல்வி வியாபாரிகளே அன்றி வேறல்ல. இத்தகையோருக்கா திரு. கோபிநாத் சப்பைக்கட்டு கட்டுவது?

கருத்து 3:  உலகத்தின் மிக பெரிய புத்திசாலிகள் இந்திய இளைஞர்களே!!, உலகமே இந்திய மூளையை பார்த்து வியக்கிறது, அமெரிக்காவை இயக்குவதே இந்திய மூளை தான்

நம் மக்கள் பலருக்கும் நாம் தான் பெரிய புத்திசாலிகள் என்ற எண்ணம் உண்டு, நானும் பள்ளிகூட நாட்களில் அப்படி நினைத்து கொண்டதுண்டு, சரி அப்படியே ஒரு பேச்சுக்காக வைத்துகொண்டாலும்,  உலகில் நம்மை தவிர எவருமே புத்திசாலிகள் கிடையாது என்றால் நாமல்லவோ மொத்த உலகத்தையும்  ஆள வேண்டும்,    இன்று உலக நிலைமை அப்படியா இருக்கிறது.  நம்மீது முதலாளித்துவ நாடுகள் திணிக்கும்
பொருளாதார வன்முறைகளை கூட புரிந்தது கொள்ள முடியாத புத்திசாலிகளாக தானே நாம் இருக்கிறோம்.   எதற்கெடுத்தாலும் நம்மிடம் இல்லாததா, நாமெல்லாம் 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னே அரசமைத்து ஆட்சி புரிந்தோம் என்று கூறிகொள்வோம், உலகை இயக்குவதே இந்திய மூளை தான் என்றும் சொல்லுவோம்,இந்திய வம்சாவளியை சேர்த்தவர்கள் எவரேனும் வேறு நாடுகளில் வசித்து ஏதேனும் ஒரு சாதனை புரிந்தால் உடனே சொந்தம் கொண்டாடி மகிழ்வோம். அவர்கள் அச்சாதனை புரிய காரணமாயிருந்த சூழ்நிலைகள் பற்றி யோசிக்கவே மாட்டோம். எனக்கு தெரிந்து மற்ற தேசத்தில் இருக்கும் பலரும் தாங்கள் தான் புத்திசாலிகள் என்று கூறி கொள்வதாக தெரியவில்லை. வருடத்திற்கு குறைந்தது 5 நோபெல் பரிசு பெரும் அறிஞர்களை உருவாக்கும் ஜெர்மானிய தேசம் தம்மை தாமே "நாங்கள் தான் உலகின் புத்திசாலிகள்" என்று சொல்லிக்கொள்வதில்லை, சுதந்திரத்திற்கு பின் அறிவியலில் சொந்தமாக ஒரு நோபெல் பரிசு பெற்ற அறிவியல் அறிஞரை கூட உருவாக்க முடியாத தேசம் தான் உலகத்திலே புத்திசாலிகள் உள்ள தேசம் என்றும் மற்ற தேசத்தவர் எல்லாம் எதோ முட்டாள்கள் போல் நாம் நினைத்து கொள்வது எவ்வளவு தவறானது. நோபெல் பரிசு தான் அறிவின் அளவுகோல் என்று சொல்லவரவில்லை, ஆனால் உலக அரங்கில் அரசியல் இல்லாமல் அறிவியல் சார்ந்து கொடுக்கப்படும் ஒரு விருதினை பெற நம் நாட்டில் ஏன் எவரும் இல்லை?  சரி அறிவியலில் வேண்டாம், நாமெல்லாம் பொருளாதார புலிகள் என்றே வைத்துகொள்வோம், இன்று நம்முடைய பொருளாதார வளர்ச்சியை பார்த்து உலகம் மிரளுகிறது என்று சொல்கிறோமே, 2012 ஆம் வருடம் ஐரோப்பாவின் பொருளாதார தொய்வு ஏற்பட்ட சமயம் புத்திசாலிகள் நிறைந்த வலிமைவாய்ந்த நம் தேசம் தனித்து வலிமையாக இருந்ததா? இல்லையே நம் தேசத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சி 9 % த்தில் இருந்து 5 % ஆக குறைந்தது. 2008 உலக பொருளாதார மந்த நிலை வந்த பொழுது நாம்மவர் பலரும் அமெரிக்கர்கள் எல்லாம் ஊதாரிகள் அதனால் பொருளாதார மந்த நிலை வந்தது என்றும், நம்மவர் எல்லாம் சேமிப்பு பழக்கம் உள்ளவர் என்பதால் நம் பொருளாதாரம் சேதமடையாமல் இருந்தது என்று ஏதை பற்றியும் யோசிக்காமல் சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன். உண்மை என்னவோ பொருளாதார மந்தநிலை அமெரிக்காவை தாக்கினாலும் ஐரோப்பாவை தாக்க நேரமாகியது அந்த காலகட்டத்தில் இந்திய பொருளாதாரத்தின் தூண்களாக விளங்கும் சேவை துறையின் வியாபார பின்னல்கள் வெறும் அமெரிக்காவை மட்டும் சாராமல் ஐரோப்பா, சீனா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளோடும் தொடர்பு கொண்டிருந்தன. சிறிது காலத்திற்கு பின் அமெரிக்காவின் Federal Reserve வங்கி சரிந்த பல நிறுவனங்களை கைதூக்கி விட்டது, அதற்காக சீனாவிடம் அமெரிக்கா கடன் வாங்கியது, இதனால் அமெரிக்காவின்  கடன் ஒரு ட்ரில்லியன்  டாலர்கள் கூடுதலாக உயர்ந்தது. இந்த காலத்திற்கு பிறகு அமெரிக்காவின் பொருளாதாரம் ஓர் அளவு சீரடைந்தது, ஆனால் முழுமையாக சீரடையவில்லை, அதன் பின்  கொஞ்சம்  கொஞ்சமாக  உலக  அளவில் பதிப்பை ஏற்படுத்தியது, அந்த சமயத்தில் அமெரிக்க ஐரோப்பிய பொருளாதார நிபுணர்கள் பலர்  ஆசிய பொருளாதாரம் வலுவாகவே உள்ளது என்று கூறினர், அதற்கெல்லாம் நாம் நினைத்து கொண்ட அர்த்தம் இந்திய பொருளாதாரம் ஸ்திரமாக இருக்கிறது. ஆனால் அவர்கள் சீனாவினை மனதில் வைத்து சொன்னார்கள். பெதுவாக கூறப்படும் ஆசிய பொருளாதார வளர்ச்சியில் உலக நாடுகளுக்கு கடனும் கொடுத்து எவரிடமும் கடன் வாங்காமல் இருக்கும் சீனாவை ஒப்பிடும் பொது  நம்முடைய பங்கு சொற்ப சதவிகிதமே ஆகும்.   கடந்த இரண்டாண்டுகளாக நிகழ்ந்து வரும் பொருளாதார சரிவுக்கு 2008 ஆம் ஆண்டு  ஆரம்பித்த பொருளாதார சீர்குலைவே காரணமாகும் என்று பொருளாதார நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.  அன்று சேமிப்பில் சிறந்து உலகமே உய்ய   காரணமான  நாம் பின் ஏன் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து சரியும் பொருளாதரத்தை தூக்கி நிறுத்த முடியாமல் தவிக்கிறோம்,  தொடர்ச்சியான பண வீக்கம், விலைவாசி உயர்வு இவை எதையுமே குறைக்க நம்மால் முடியவில்லையே,   பின் எதற்கு நம்மை நம்பி தான் உலகமே இருக்கிறது என்ற வீண் ஜம்பம் பேச வேண்டும்.

கருத்து 4:  Pentagonல் பேசியிருக்கிறேன், எல்லாம் இந்தியர்களின் மூளை தான்

பென்டகனில் பேசியபோது எல்லாம் இந்தியர்களின் மூளை என்று கேட்டபொழுது மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது ஆனால் அவர் கூறியதில் ஒரு பகுதி உண்மையாக இருக்கலாம், என்னென்றால் இன்றைய சூழ்நிலையில் பென்டகனின் நிதி நிர்வாக மென்பொருள்கள் தொழில்நுட்பத்திற்கு H1 விசாவில் பல இந்தியர்கள் வேலை செய்வதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். இதை தவிர்த்து பார்த்தோமானால், பென்டகன் என்பது அமெரிக்க நாட்டின் ராணுவ தலைமையகம், பல முக்கிய ராணுவ முடிவுகளை எடுக்குமிடம். அங்கே நிதி நிர்வாகத்தில் வேலை என்று சொன்னால், அங்கே வேலை செய்யும் பலருக்கும் சம்பள பட்டுவாடா முறையினை மென்பொருள் கொண்டு செயல்படுத்தும் துறையில் தான் வெளிநாட்டவர்களை அனுமதிக்கிறார்களே அன்றி அவர்களின் முக்கியமான பாதுகாப்பு தொழில்நுட்பங்களுக்கு இந்தியர்கள் மற்றும் வெளிநாட்டினர் பலரை பாதுகாப்பு காரணங்களினால் பயன்படுத்துவதில்லை. ராணுவ நிதி பட்டுவாடா மற்றும் செலவீனங்களுக்கான நிர்வாகத்திற்கு கூட வெளிநாட்டு மென்பொருள் பொறியாளர்களை உபயோகப்படுத்துவதில்லை என்று WNYC என்ற நியூ யார்க் நகர மக்கள் வானொலியில் கேட்டிருக்கிறேன். நம்முடைய பொறியாளர்கள் வெறும் நிதி சார்ந்த மென்பொருளினை கையாண்டால் அதற்கு அர்த்தம் அமெரிக்காவின் பென்டகனே நம் இந்திய மூளைகளை நம்பி தான் என்றில்லையே. பென்டகனில் எடுத்த பல சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த போர்த்தந்திர முடிவுகள், தொழில்நுட்ப்ப விரிவாக்கல்கள் இவற்றில் எத்தனை இந்திய மூளைகள் பங்கேற்றன? சமீபத்தில் விக்ரம் சிங் என்ற அமெரிக்காவில் பிறந்த இந்தியர் தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளின் ராணுவ விவகார துறையின் முக்கிய அதிகாரியாக பொறுப்பேற்றார், அவர் இந்திய வம்சாவளி என்றாலும் அவர் பிறப்பால் ஒரு அமெரிக்கரே. இவரை நாம் இந்திய மூளை என்று சொல்லிக்கொண்டு, இதோ பென்டகனே இந்திய மூளையினால் தான் செயல்பட்டு கொண்டிருக்கிறதென்று என்று சொல்லிகொண்டாலும் ஆச்சர்யபடுவதற்க்கில்லை

கருத்து 5: இந்திய பொறியாளருக்கும், அமெரிக்க பொறியாளருக்கும் உள்ள வித்தியாசம் - இருவருக்கும் பச்சை சுவிட்சை போட்டால் என்ஜின் ஓடும் சிவப்பு சுவிட்சை போட்டால் என்ஜின் நிற்கும் என்று சொல்லி வைப்போம், ஒரு வேலை பச்சை சுவிட்ச் போட்டு என்ஜின் ஓடவில்லையன்றால், அமெரிக்காவின் பொறியாளர் பச்சை சுவிட்ச் போட்டேன் வேலை செய்யவில்லை என்று எழுதி வைத்து விட்டு வந்து விடுவான், இந்தியாவின் பொறியாளர் அக்குவேறு ஆணிவேராக பிரித்து பழுது பார்த்துவிடுவான்

 இப்படி ஒரு கருத்தை கேட்டபோது என் அலுவலகத்தில் நிகழ்ந்த விஷயமொன்று ஞாபகம் வந்தது, பல முறை எங்கள் அலுவலகத்தில் அச்சு எந்திரம் வேலை செய்யாது, உடனே அலுவலக நிர்வாக துறையிடம் தெரிவித்தால், 15 நிமிடத்தில் தொழில்நுட்பவியலரை அனுப்பி சரி செய்தது விடுவார்கள். ஆனால் சில சமயங்களில் நம்மவர் பலர் (ஏனென்றால் எங்கள் அலுவலகத்தில் 100 க்கு 80 சதவிகிதம் பேர் இந்தியர்கள்) இப்படி அக்குவேறு ஆணிவேராக கலட்டி மீண்டும் சரி செய்ய தெரியாமல் ஏகப்பட்ட செலவு வைத்துவிடுவார்கள். இதற்காகவே எங்கள் அலுவலகத்தின் அச்சு எந்திரங்களின் மீது ஒரு தகவல் அறிக்கை ஒட்டி வைத்தனர், அதன் படி இனி எந்த எந்திர கோளாறு என்றாலும் தயவு செய்து எவரும் கைவைக்காமல் நிர்வாகத்திற்கு தகவல் தெரிவிக்குமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டனர்.
இது அமெரிக்காவில் மட்டுமல்ல நான் இந்தியாவில் வேலை செய்தபோதும் எங்களுடைய நிறுவனத்தின் வன்பொருள் பொறியாளர்கள் பலர் புலம்பி கேட்டிருக்கிறேன். சில சமயங்களில் நம்மவர் பலர் இது போன்ற செயல்களை தாங்கள் வேறு ஒரு இடத்தில் இவ்வாறு நடந்தபோது சரிசெய்தோமே, இதையும் தான் பார்த்துவிடுவோம் என்று நினைக்கின்றனர். இந்தியர்கள் பலரும் இது தாங்கள் எந்த சிக்கல்களை கொடுத்தாலும் சரிசெய்வோம் என்பதற்கான உதாரணம் என்று நினைக்கின்றனர். உண்மையில் இப்படியான சூழ்நிலையில் ஏன் நம்மவரும் ஒரு அமெரிக்கரும் வேறு வேறாக நடந்துகொள்கின்றனர் என்று சிந்திப்போமானால் அதற்கு முதல் காரணம் நமது தேசத்தில் பல இடங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்கள் தான் அந்தந்த வேலைகளை செய்வார்கள் என்றில்லை. அப்படியே நாம் நிபுணர்களை அழைத்தாலும், போதுமான அளவு விஷய அறிவு இல்லாதவர்களே நிபுணர்களாக நடிக்கின்றனர். இப்படியே பார்த்து பார்த்து இந்தியர்கள் பலரும் இது போன்ற சிறு சிறு தொழில்நுட்பப கோளாறுகளை தாங்களே சரிசெய்துவிடலாம் என்றெண்ணி முழுவதுமாக காலி செய்துவிடுகின்றனர். இன்னும் சொல்லபோனால் நம் தேச சூழ்நிலையும் ஒரு காரணம் நமது தேசத்தில் பச்சை சுட்சை போட்டால் ஓடும் என்று சொன்னால், பல சமயம் பச்சை சுட்சை போட்டால் ஓடாது,  ஆடி அசைத்து இழுத்து பிடித்து கொண்டு ஓட்டியே பழக்கப்பட்டுவிட்டோம். இதே மேலை நாடுகளில் 100 க்கு 90 சதவிகிதம் பச்சை சுட்சை போட்டால் ஓடுமென்றால், அது கண்டிப்பாக ஓடும். அப்படி இல்லையென்றால் அவன் தனது அடுத்த வேலையை செய்ய போய்விடுவான், அதே சமயம் தேவையான துறையினருக்கு தகவலும் கொடுத்துவிட்டு, தனக்கு பின் வரும் நபர் வேலை செய்யாத எந்திரத்தை இயக்க தேவையில்லாமல் முயற்சிக்க வேண்டாமே என்ற நல்லெண்ணத்தில் ஒரு சின்ன சீட்டு எழுதி ஓட்டி சென்றுவிடுவார். சிறிது நேரத்தில் அந்த துறையினர் வந்து எந்திரத்தை சரிசெய்து உடனே எந்திரம் இயக்க நிலைக்கு வந்துவிடும். நிபுனத்துவமில்லாமல் அந்த மேலை நாட்டு பொறியாளர் ஒன்றும் நேரத்தை விரயமாக்கி கொண்டு நான் கலட்டி மாட்டிவிடுவேன் என்று நினைக்கவில்லை என்பது உண்மையில் சிறந்த நெறிபடுத்தப்பட்ட வேலை பண்புகளை தானே காட்டுகிறது? இதுவே இப்படி நம் நாட்டில் செய்தால், தக்க துறையினர் வந்து சரி செய்யவே பல நாட்கள் ஆகிவிடும். ஆகவே நம்மவர் பலரும் போதுமான நிபுணத்துவமில்லாமல் சிறு சிறு பிரச்சனைகளை தாங்களே சரிசெய்ய முயற்சிக்கின்றனர். சில சமயங்களில் முடிகிறது, சில சமயங்களில் பிரச்சனை பெரிதாகி செலவு வைத்து விடும், இன்னும் சில சமயங்களில் விபத்துக்களை கூட ஏற்படுத்திவிடும். எனவே ஒரு அமெரிக்க பொறியாளருக்கும் இந்திய பொறியாளருக்கும் வேலைசெய்யாத சுவிட்சை கொடுத்தால், அவர்கள் செய்யும் செயல்களுக்கு இவையே உண்மையான காரணம். இதை தெளிவாக சொல்லி, வருங்கால இந்திய பொறியாளர்களாவது தத்தம் துறைகளில் வேலைக்கு சேருமுன் போதுமான அளவு நிபுணத்துவம் கொள்ளவேண்டும், மேலை நாடுகளை போல் தமது கடமைகளை நேரதாமதமின்றி செய்யவேண்டும், மற்றும் வேலையினை நெறிபடுத்தி செயல்படுத்தவேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினால் தானே நாளை நமது தேசம் வளர்ந்த தேசமாக, நமது அடுத்த சமுதாயமாவது ஓட்டை சுட்சுகளை விடுத்து தரமான சுட்சுகள் உள்ள நாடாக விளங்கும்?

கருத்து 6:  ஏன் இத்தனை பொறியாளர்கள் இருந்தும் ஒரு திறமான product கூட செய்யமுடியவில்லை, இந்த கேமரா உங்களுடையதா?? இந்த மைக் உங்களுடையதா?? ஒரு பேனா உங்களுடைய உருவாக்கமா?? இதை பற்றி சிந்தித்த மூளை இந்திய மூளை செய்த வியர்வை, செய்த ரத்தம் இந்தியனுடையது ஆனால் product வேறொருவனுடையது

இன்றைய உலகில் பல productகளை செய்த, செய்யும் வியர்வையும் ரத்தமும் சீனனுடையதும், இந்தியனுடையதும் தான். ஏனென்றால் இந்த மூன்றாம் உலக நாடுகளில் தான் குறைந்த சம்பளத்தில் வேலை செய்ய ஆட்கள் கிடைக்கிறார்கள். மேற்கத்திய நாடுகளில் தொழிலாளர் நல சட்ட திட்டங்கள் மிக கடுமையாக கடைபிடிக்கப்படுகின்றன, அதனால் பல மேற்கத்திய நிறுவனங்கள் இந்திய, சீனா போன்ற நாடுகளில் தங்கள் தொழிற்கூடங்களை அமைத்து குறைந்த பாதுகாப்பு, குறைந்த சம்பளம், குறைந்த தொழிலாளர் வசதிகள், அதிக வேலை நேரம், அதிக வேலை பளு கொண்டு அதிக லாபம் பெறுகின்றனர். சீனாவில் தொழிலாளர் நலம், மக்கள் நலம் ஆகியவை முன்னை காட்டிலும் பரவாயில்லை என்று சொல்லலாம், ஆனால் இந்தியாவை பொறுத்த வரை எங்கும் எதிலும் காசுகொடுத்தால் எதையும் செய்யலாம் என்ற பொது விதி உள்ளதால், எந்த தொந்தரவுமின்றி மேற்க்கத்திய நிறுவனங்கள் சத்தமில்லாமல் நம் மக்களின் அறியாமையும் வறுமையையும் உபயோகப்படுத்திக்கொள்கிறது. இதில் அறியாமை என்பது ஏதோ படித்து பட்டம் வாங்காதவர்களை குறிக்கிறது என்று எண்ண வேண்டாம், முதலாளித்துவ நிறுவனங்கள் ஏன் விரும்பி நம் தேசத்தில் உற்பத்தி பிரிவுகளை துவக்குகின்றன என்று புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கும் நம் அனைவரையும் குறிக்கிறது.
சரி, சில நிறுவனங்கள் தங்களின் ஆராய்ச்சி துறையினை இந்தியாவில் நிறுவியுள்ளனரே, அப்படி என்றால் இந்தியர்களின் மூளை தானே இத்தனை பொருட்களையும் வடிவமைக்கிறது என்று கேட்கலாம். INTEL, மைக்ரோசாப்ட், ஆப்பிள், கூகிள், GE இன்னும் பல தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் தங்களின் R & D எனப்படும் தொடர் ஆய்வு மற்றும் வளர்ச்சி நிலையங்களை இந்தியாவில் அமைத்துள்ளன. இங்கே என்ன ஆய்வுகள் மேற்கொள்கின்றனர் என்று பார்த்தால், அடிப்படை ஆய்வுகள் அல்லாமல் சிறு சிறு மாற்றங்கள் குறித்த ஆய்வுகள், இந்தியாவிர்க்கேற்ப தொழில்நுட்ப மாற்றங்கள், அமைப்புகள் ஆகியவையே முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. அதனால் என்ன ஆய்வு கூடங்கள் அமைக்க இந்தியாவை தேடி வருகின்றனரே என்று வாதிடலாம், உண்மையில் அடிப்படை ஆய்வுகளை செய்வது என்னவோ அமெரிக்க, ஐரோப்பா, சீனா, ஜப்பான் மற்றும் சில கிழக்காசிய நாடுகளில் உள்ள ஆய்வு கூடங்களில் தான். இந்நிறுவனங்களில் அடிப்படை ஆய்வு என்றால் என்ன என்று கேட்டால், ஆப்பிள் நிறுவனத்தினை எடுத்து கொள்ளுங்கள், முதல் தொடு விசை பலகைகளை (Touch screen) தயாரிப்பதற்கான ஆய்வுகளை தங்களின் அமெரிக்க ஆய்வு கூடங்களில் தான் செய்தனர், அதற்கு தென் கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகமும் துணை புரிந்ததாக கேள்வி. கூகிள் நிறுவனத்தின் தானியங்கி Google Car கலிபோர்னியாவிலுள்ள ஆய்வு கூடத்தில் தான் முழு ஆய்வும் மேற்கொள்ளப்படுகிறது, இது இருபத்தி ஒன்றாம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த முதல் பத்து product கண்டுபிடிப்புகளில் ஒன்றாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. இன்டெல் நிறுவனத்தின் processorகள் இந்தியாவில் வடிவமைக்கப்பட்டாலும், அவற்றின் குறைந்த மின் சக்தியில், நானோ மில்லி மீட்டர் அளவில் மிக சக்திவாய்ந்த processorகளை உருவாக்கும் ஆய்வுகள் இன்றும் இந்தியாவில் நடைபெறுவதில்லை. சுருக்கமாக சொல்வதானால் நம் நாட்டில் அமைத்துள்ள ஆய்வு கூடங்கள் அனைத்திலும் enhancements செய்கின்றனரே தவிர புதிய, புரட்சிகரமான ஆய்வுகளை அந்நிறுவனங்கள் செய்யவில்லை. ஆனால் நாமோ என்ன ஏதென்று தெரியாமல்...ஆஹா இந்தியாவில் ஆய்வு கூடங்கள் ஏற்படுத்திவிட்டனரா, அப்படி என்றால் நாம் தான் இனி உலகத்தில் புத்திசாலிகள் என்று நினைத்து கொண்டிருக்கிறோம்.
TATA நிறுவனத்தின் TFIR (TATA Institute of Fundamental Research) IIScயின் ஆய்வு கூடங்கள் மட்டுமே, இந்தியாவில் உலக தரம் வாய்ந்த அடிப்படை ஆய்வுகளை செய்யும் தகுதி பெற்றவை. இதில் TATA நிறுவனத்தின் ஆய்வு கூடம் ஒரு இந்திய நிறுவனத்தின் சமூக சிந்தனைக்கு சான்று, அது ஆரம்பித்தே இப்பொழுது நாற்பது வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன வேறு எந்த இந்திய நிறுவனங்களும் அதற்கு பிறகு அத்தகைய சமூக சிந்தனையை கொண்டிருக்கவில்லை.
தனியார் நிறுவனங்களை விட்டுவிடுவோம், நமது பல்கலைகழகங்களாவது அடிப்படை ஆய்வுகளை ஊக்குவிக்கிறதா என்றால், அதன் நிலையோ இன்னும் பாதாளத்தில் உள்ளது கடந்த 2003 வருடம் வரை மொத்த தமிழகத்தில், ஒரு electron microscope கூட கிடையாது, பின் எப்படி நமது பல்கலைக்கழகங்கள் உலகத்தரம் வாய்ந்த ஆய்வுகளை செய்ய முடியும்? இன்றும் மொத்தமாக தமிழகத்தில் ஓர் இலக்க எண்ணிக்கையிலேயே electron microscopeகள் உள்ளன என்று இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளிதழில் படித்திருக்கிறேன்.

அதே பத்திரிகையில் ஒரு செய்தியில், சமீப காலமாக இந்திய, பிரேசில், சீனா ஆகிய நாடுகளில் தான் அறிவியல் ஆய்வுகளுக்கான நிதி ஒதுக்கீடு அதிகரித்துள்ளது என்றும், அமெரிக்காவில் அதற்கான ஒதுக்கீடுகள் குறைந்துள்ளன மேலும் இதே நிலை நீடித்தால் இன்னும் சில ஆண்டுகளில் அமெரிக்க விஞ்ஞான ஆய்வுகளில் தேக்கநிலை ஏற்படும் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மேலும் சீனா சென்ற ஆண்டு அதன் மொத்த GDPயில் 2.5 % நிதியை அறிவியல் ஆய்வு துறைகளுக்காக ஒதுக்கி உள்ளதென்றும் 1999 ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஒவ்வொரு வருடமும் சராசரியாக 20% உயர்த்திக்கொண்டே வந்துள்ளது என்றும் இதே போல் இந்தியாவும் ஒதுக்கி உள்ளது என்று மட்டும் மேம்போக்காக கூறியுள்ளது. இதை மேம்போக்காக படித்தால், ஆஹா அன்றே கோபிநாத் சொன்னார் ..இதோ பார் அதற்கான ஆதாரமே உள்ளது  என்று தோன்றும். உண்மை என்னவென்றால், இந்தியா கடந்த 12 வருடங்களாக, அறிவியல் ஆய்வுகளுக்கு ஒதுக்கும் 0.89% நிதியை உயர்த்தவேயில்லை. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் சீனாவின் GDP 7,298,147 இந்தியாவின் GDP 1,826,811 . சீனாவை போலவே பிரேசிலும் GDPயில் 2.5 % ஒதுக்கியுள்ளது. இதிலிருந்து தெரிவது என்னவென்றால், BRICS என்று அழைக்கப்படும் நாடுகளில் அநேகமாக இந்தியாவை தவிர எல்லா நாடுகளும் அறிவியல் ஆய்வுகளை வெகுவாக ஊக்குவிக்கின்றன. அவர்களின் GDPயும் வெகுவாக உயர்ந்துள்ளது. மேலும் உலக வங்கியின் தனி நபர் வருமான அளவீடுகளை பார்க்கும்போது, இந்தியாவிற்கு 141 இடம் தான் கிடைத்துள்ளது BRICS நாடுகளின் அமைப்பில் இந்தியாவிற்கு தான் கடைசி இடம். சீனா கூட 91 இடத்தில் உள்ளது. பின் ஏன் இந்தியாவில் மேற்குலக நாடுகளின் நிறுவனங்கள் தொழிற்சாலைகளை அமைக்கமாட்டார்கள்? இன்று இந்தியா ஒரு Crony - Capitalist நாடு, அதாவது ஊழல் மலிந்த, அரசியல் நிர்வாக ஸ்திரம் இல்லாத முதலாளித்துவ நாடு. இங்கே எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் பணம் இருந்தால் போதும். இவையெல்லாம் தான் மேற்க்கத்திய நிறுவனங்கள் போட்டி போட்டு இந்திய வேர்வையையும் ரத்தத்தையும் உறிஞ்சுவதற்கு வளமான களமமைத்து கொடுக்கின்றன, எனினும் நம்மால் சொந்தமாக எந்த தரமான Productகளையும்  உருவாக்க முடியவில்லை...

தொடரும்.....